Kontinental '25

Gerechtsdeurwaarder Orsolya moet, conform haar beroep, de bevelen van de rechtbank uitvoeren. Dit keer betreft het de uitzetting van een gokverslaafde alcoholist die onrechtmatig een kelder heeft gekraakt. Hij zegt zijn spullen te zullen pakken, gaat de kelder in en pleegt zelfmoord.

De schok is groot voor veertiger Orsolya. Was de uitzetting moreel te verantwoorden? Had ze anders kunnen handelen? En wat is haar rol als uitvoerder van gerechtelijke bevelen die ten dienste staan van vastgoedontwikkelaars in Cluj, provinciestad in Transsylvanië die mee wil drijven op de marktgedreven neoliberale golf?

Het zijn een paar van de vragen waarmee de regisseur het hoofdpersonage op pad stuurt. Vertwijfeld probeert Orsolya ( Eszter Tompa) antwoord te vinden bij vakgenoten en vrienden, om iets te horen wat haar schuldgevoelens kan temperen. De rechercheur van dienst verzekert haar: “Ik zie geen reden u te arresteren, hoe groot uw behoefte aan zelfkastijding ook is.”

Messcherpe analyses, absurde touch

Kontinental ’25 – toespeling op Roberto Rossellini’s Europa ’51, waarin Ingrid Bergman zich als ongelukkige diplomatenvrouw op de liefdadigheid stort – is opnieuw een typische Radu Jude-vertelling. De regisseur verweeft satire met messcherpe analyses van hedendaags Roemenië, in licht absurde vertellingen die vol zitten met ideologiekritiek, filosofische citaten en onverwachte essayistische uitstapjes.

Opvallend: Jude (Aferim!, Bad Luck Banging or Loony Porn, "Do Not Expect Too Much from the End of the World") draaide Kontinental ’25 vrijwel geheel met de iPhone om de film een onverbloemd hedendaags karakter te geven; de esthetiek van fraaie beelden zou de brute werkelijkheid te veel camoufleren.