La Mort de Louis XIV

De koning komt terug van een wandeling en voelt vlammende pijnen in zijn been. Als snel raakt hij geveld door koorts en trekt zich terug in zijn weelderige slaapvertrek, omringd door een handenwringende hofhouding van bedienden, raadslieden en lijfartsen. Het been, zwart geworden door koudvuur, rust pontifcaal in een vergulde kooi.

La mort de Louis XIV is een magnifiek portret van het stervensproces van een van de machtigste koningen uit de Europese geschiedenis. De Zonnekoning (1638-1715) was een meester in de enscenering van het koningschap als het theater van pracht en praal en absoluut, goddelijk-mysterieus heersersschap.

Rolvast

Zeventiger Jean-Pierre Léaud – opgegroeid en volwassen geworden voor de camera’s van de grote Franse regisseurs, en daarmee zelf een personage – geeft de verkwistende despoot overtuigend gestalte.

Zelfs op zijn sterfbed blijft de koning rolvast. ‘Als dit sterven is, dan ben ik niet bang’, zou de heerser hebben geroepen, om in één goedkatholieke adem te vervolgen: ‘Ik zou graag meer lijden zodat ik word verlost van mijn zonden.’

Overdonderend

Voor La mort de Louis XIV contracteerde regisseur Albert Serra voor het eerst professionele acteurs. De Catalaanse kunstenaar-filmmaker haalde voor zijn visueel overdonderende stijl inspiratie uit de schilderkunst. De extravagante pruiken op het aftakelende gezicht van Lodewijk onderstrepen de banaliteit en naaktheid van de koning die zijn meerdere in de dood moest erkennen.

Albert Serra in Eye

Van Albert Serra (1975) is deze zomer een intrigerende tentoonstelling te zien. Serra bouwde een grote installatie, geïnspireerd op zijn toneelstuk Liberté (2018), dat handelt over de libertijnse traditie en de grenzen van de vrijheid in de kunst.

Serra’s films waren te zien op de grote festivals en wonnen onder meer de Speciale Juryprijs van het Cannes Filmfestival en de Prix Jean Vigo, een prestigieuze Franse filmprijs.