
Le départ
Jerzy Skolimowski / BE, 1967 / 93 min.
Inspirerend voorbeeld voor de eerste lichting Filmacademiestudenten uit de jaren zestig. Skolimowski’s vertelling over een kappersleerling die gek is van autoracen heeft vaart, is opstandig en vrij en had boegbeeld van de nouvelle vague Jean-Pierre Léaud als hoofdrolspeler.

Niets liever wil leerling-kapper Marc (Léaud) dan hard rijden, en als het even meezit meedoen aan een rally in de Porsche van zijn baas. Vlak voordat de rally van start gaat vertrekt de baas met de Porsche en moet Marc een andere raceauto vinden, zijn vriendinnetje Michèle staat hem bij. Wat volgt is een koortsachtige, soms komische zoektocht door Brussel naar een nieuwe auto, met sukkelige ontknoping.
Lé départ (1967) was de eerste film die de jonge Poolse regisseur Jerzy Skolimowski in het Westen draaide. Voor zijn satirisch-poëtische kijk op de door snelheid en vermaak geobsedeerde consumptiemaatschappij wist de regisseur het boegbeeld van de nouvelle vague te strikken, Jean-Pierre Léaud (Les quatre cent coups, Pierrot le fou), plus Catherine Duport, de vrouwelijke hoofdrol in Godards iconische Masculin féminin, en wordt vertoond in het kader van het Dutch New Wave-programma.
Jazzscore
De film werd in drie weken lowbudget opgenomen en tekent Marc als de jeugdige rebel die zich niet wil laten inperken door de voorschriften van de maatschappij. De jazzscore van Krzystof Komeda vormt het verbindende element tussen de fragmentarische delen van de film en wordt nog altijd geroemd.
Skolimowski's film vertoont overeenkomsten met de eerste lange speelfilm van Nikolai van der Heyde; Een ochtend van zes weken (1966) ging een jaar eerder in première en heeft als thema de onmogelijke liefde tussen een autocoureur en een mannequin.
Dit is onderdeel van
Details
Regisseur
Jerzy Skolimowski
Productiejaar
1967
Productieland(en)
BE
Originele titel
Le départ
Lengte
93 min.
Taal
Frans
Ondertiteling
ENG
Onderdeel van
Dutch New Wave
Ze waren jong en wilden afrekenen met de in hun ogen burgerlijke Nederlandse films van de jaren vijftig. Adriaan Ditvoorst, Pim de la Parra, Frans Weisz, Wim Verstappen, René Daalder en Nikolai van der Heyde waren in de ban van de vrije, onopgesmukte filmstijl van het Italiaanse neorealisme en de Franse nouvelle vague; net als Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, François Truffaut en Jean-Luc Godard wilden ze films maken over het leven zelf, met levensechte personages.



Voorrang op tickets? Steun Eye en zie meer.
