Le révélateur

Het droomachtige Le révélateur volgt een kind en zijn ouders die rondzwerven door een verlaten omgeving – misschien zijn ze wel op de vlucht. Terwijl de volwassenen na de oorlog met Duitsland een nieuw evenwicht proberen te vinden, raakt het jongetje in conflict met zijn ouders (Bernadette Lafont en Laurent Terzieff).

De jongen – naïef en onschuldig – begint een stille onafhankelijkheidsoorlog tegen het gezin. Uiteindelijk vindt hij alleen vrijheid in eenzaamheid. Als enige heeft hij de sleutel in handen tot de geheime betekenissen van zijn fantasieën. Hij is dan ook de révélateur uit de titel. Révélateur is een Franse term voor de ontwikkeling van filmnegatieven. Het woord betekent in het Frans ook ‘onthuller’.

Philippe Garrel schoot zijn radicale stille film, met sterk contrasterende zwart-wittinten en gedrenkt in een onwerkelijk sfeer, in mei '68. De filmmaker, de rebelse erfgenaam van de nouvelle vague, trok zich met een kleine cast en crew terug in Duitsland. Het Duitse Zwarte Woud roept herinneringen op aan de oorlogstijd (sommige beelden verwijzen duidelijk naar de oude slagvelden), maar het echte conflict is die tussen de generaties. De dreiging is overal aanwezig in deze pure avant-gardefilm, een labyrint van onderbewuste beelden, duistere tunnels en symbolische landschappen.

Over de score

De ongrijpbare soundtrack is van Radwan Ghazi Moumneh (Jerusalem In My Heart) en Réka Csiszér (VÍZ). In acht minimalistische nummers creëren Moumneh en Csiszér muziek die zowel grimmig als helder is, zowel etherisch als griezelig. Met cello, buzuq, rababa, stemmen, elektronica en aardse synthesizers bewegen ze zich van angstaanjagende hymnes naar teder hypnotiserende instrumentale nummers gelardeerd met ritselende veldopnames. Ze dompelen je onder in een ruimte waar beweging en stilstand naast elkaar bestaan.

Le révélateur laat leegtes achter die je zelf kunt invullen. Misschien zie je er een weerspiegeling van jezelf in. “Het nuchtere, eenzame bestaan ​​van de drie personages raakt echt iets in je”, vertelt Moumneh. "Het gezin staat op de rand van een ramp, maar valt er niet overheen. Het is aangrijpend, ik denk dat ons hele leven voortdurend op de rand van een catastrofe kan voelen zonder de drempel helemaal te overschrijden... de film roept een malaise op die tijdloos aanvoelt."

Csiszér: “Ik had een moeilijke kindertijd, mijn ouders en ik waren ontheemd, dus het idee om geen huis te hebben ligt heel dicht bij mij. Voor mij is thuis alles en niets. Ik ben voor altijd gedesoriënteerd. De film volgt nomadische karakters, altijd in beweging. Daar kan ik me in vinden." De onheilspellende score houdt het mysterie van de film intact en heeft de zegen van Garrel zelf gekregen. In in 2026 is de score op vinyl uitgebracht.