Lola

In Lola filmt Jacques Demy met veel flair verschillende levens die kriskras door elkaar lopen in Nantes, de geboorteplaats van Demy. Anouk Aimée speelt de zingende cabaretdanseres Lola ("C'est moi. C'est Lola") die wacht op de terugkeer van een lang verloren geliefde en aanbeden wordt door een andere verliefde ziel, de zwervende Roland. En dan is er nog de Amerikaanse zeeman Frankie.

Schijnbaar willekeurig echoën de personages elkaar door de tijd heen. Ze zijn met elkaar verbonden door toevallige ontmoetingen. Bijna iedereen is onderweg, is net aangekomen of staat op het punt te vertrekken. Elk gelukkig moment wordt ondermijnd door het besef hoe kortstondig dat ogenblik is.

Geheel in de geest van de Nouvelle Vague vermengt Demy hoge en lage cultuur, zoals Beethovens Zevende Symfonie die een cowboy in een cabriolet begeleidt in de openingsscène. De glorieuze zwart-wit breedbeeldcinematografie (in Franscope) is tegelijkertijd documentair en lyrisch, met opzettelijk overbelichte shots. Lola werd volledig op locatie opgenomen in Nantes, met sleutelscènes in de weelderige brasserie La Cigale en de rijkelijk versierde winkelgalerij Passage Pommeraye.

Lola ademt niet alleen Demy's diepe liefde voor Nantes, maar ook voor de cinema. De titel verwijst naar Max Ophuls' film Lola Montès. Roland Cassard, Demy's alter ego, gaat naar de Cinéma Katorza – een iconische bioscoop uit 1920 die nog steeds bestaat – om Return to Paradise te zien, met Gary Cooper in de hoofdrol. "In films is het altijd mooi", zegt iemand. Net als bij Truffaut is voor Demy de bioscoop beter dan het leven.