Mon oncle

Tati's milde verontwaardiging over de twintigste-eeuwse arbeidsmoraal en de steriliteit van het moderne leven neemt verwoestende vormen aan wanneer hij Hulot als fabrieksarbeider z'n entree laat maken. Monsieur Hulot is ditmaal gebombardeerd tot de lievelingsoom van Gérard. Terwijl zijn ouders worstelen om te kunnen voldoen aan de vereisten van het 'nieuwe' gezin, voelt het jongetje perfect aan hoe leuk het leven is in het bijzijn van zijn anachronistische oom, die onhandig is met apparaten en mensen.

Gérards vader heeft een nieuwe fabriek in een nieuwe, moderne villa in een buitenwijk compleet met grote tuin en fraaie fontein. Zijn moeder wil dolgraag de volmaakte huisvrouw zijn in dit droomhuis vol elektrische en andere gemakken, maar het comfort keert zich niet zelden tegen de bewoners. De fontein vertoont kuren en de garagedeur heeft een eigen willetje. Hulot daarentegen woont nog op een rustieke plek in de stad, waar het leventje zijn gewone gang gaat, maar desalniettemin avontuur genoeg biedt.

Ook in Mon oncle Tati’s wedijveren menselijkheid en het moderne leven weer met elkaar. De film markeert de overgang naar Tati’s meer analytische en visueel gecomponeerde cinema, waarin humor ontstaat uit ruimte, ritme en de botsing tussen mens en moderne omgeving. Mon oncle was Tati's eerste zelfstandig gerealiseerde kleurenproductie; de film won de Oscar voor beste buitenlandse film.

4K-restauratie

In de nieuwe 4K-restauratie komen de visuele precisie van Tati’s mise-en-scène, de architectuur van de moderne wereld en de fysieke komedie nog beter tot hun recht. 4K-restauratie door L’Image Retrouvée, uitgevoerd door STUDIOCANAL en Les Films de Mon Oncle met steun van de CNC.

Naast Mon oncle vertoont Eye ook de 4K-restauraties van Tati's Jour de fête, Parade, Playtime, Trafic en Les vacances de M. Hulot.