Open Hearts (Dogma 95)

Joachim en Cæcilie, een jong koppel uit Kopenhagen, staan op het punt te trouwen. Dan wordt Joachim aangereden door een auto; hij overleeft, maar blijkt van kop tot teen verlamd. De vrouw die het ongeval veroorzaakte, Marie, wordt verteerd door schuldgevoelens. Ze belt haar man, ziekenhuisdokter Niels, om het koppel bij te staan. Cæcilie zoekt troost bij Niels (Mads Mikkelsen), die hopeloos verliefd wordt op de jonge vrouw.

Hoeveel drama kan een film verdragen? Heel wat als een Dogma-regisseur aan het roer staat, blijkt. Susanne Bier (After the Wedding, In a Better World) maakte van Open Hearts een levensechte vertelling, gedragen door levensecht ogende acteurs die dito laveren door een heel scala van gevoelens, waarin naast woede en tranen ook ruimte is voor wrange humor.

Dogma: dicht op de emotie

Toen Lars vorn Trier en Thomas Vinterberg in 1995 hun Dogma-manifest ondertekenden (“film is géén illusie!”) pleitten de twee jonge filmers voor een zo waarachtig mogelijke cinema: geen ‘verzonnen’ verhaaltjes, geen special effects, geen gelikte belichting, geen studioshots, geen soundtrack. In plaats daarvan: filmen met de handheldcamera, dicht op de personages, dicht op de emotie, terug naar de eenvoud en een acteerstijl die het echte leven zo dicht mogelijk benadert.

Films als Festen (Thomas Vinterberg), The Idiots (1998, Lars von Trier), Italian for Beginners (2000, Lone Scherfig) en Open Hearts (2002, Susanne Bier) gelden als boegbeelden van de Dogma 95-beweging en zijn, dertig jaar later, nog een keer te zien in Eye.