Paradocs Shorts

Programma

• 

  Mast-del

  Het onheilspellende gehuil van de wind die tegen de ramen striemt. En daar scherp overheen gemonteerd het geluid van een lucifer die wordt afgestreken. In beeld een hand die een sigaret aansteekt, geabstraheerd naar diapositieve, blauwe kleurschakeringen. In haar korte filmessay creëert de bekroonde Iraanse filmmaker Maryam Tafakory een intieme binnenwereld die zich beweegt tussen concreetheid en abstractie. Twee jonge vrouwen liggen in bed, de een vertelt hoe ze ooit in een online chatgroep voor cinefielen een man ontmoette. De man werkte in een zaak waar onder de toonbank verboden films verkocht werden. Hun afspraak in het park verliep anders dan gehoopt.
  
  Haar verhaal ontrolt zich in korte teksten die geplaatst zijn over een collage van zelf geschoten materiaal en found footage uit oude Iraanse films. Laag voor laag ontstaat een aangrijpende reflectie op een werkelijkheid die voor Iraanse vrouwen buitengewoon complex is. Waarin persoonlijke vrijheid en verlangens uit de openbare ruimte zijn verdwenen, en alleen achter de voordeur en in de verbeelding ruimte krijgen.

• 

  Nocturne for a Forest

  Het Karmelietenklooster in het Portugese Buçaco-woud was streng verboden voor vrouwen. “Wie hier binnentreedt zal eeuwig branden in de hel”, zo liet Paus Gregorius XV in 1622 in steen beitelen in de muur die het bos omringt. Kort daarna konden de monniken wel genieten van het schilderij Sagrada Família, waarop een Maria met kind, die melk uit haar ontblote borst laat vloeien. Hoewel vrouwen fysiek geweerd werden, hebben hun geesten zich in de verbeelding van Catarina Vasconcelos niet laten verjagen. Onzichtbaar en onhoorbaar schuilen ze nog altijd in het lommerrijke bos, waar ze zich in een geanimeerde discussie storten.
  
  In deze magische, poëtische en ook ironische korte film blijkt hun aanwezigheid uit het oplichten van de bladeren, terwijl tekst in beeld hun conversatie onthult. De terugblik op ervaringen en dromen uit het verleden krijgt al snel een radicale eigentijdse wending. Zelfs Josefa de Óbidos, schepper van het bovengenoemde schilderij, wordt ter verantwoording geroepen in deze creatieve combinatie van fictie en documentaire, engagement en experiment. Een rijke bron van betekenisvolle
  associaties.

• 

  We Don’t Talk Like We Used To

  Kunstenaar Joshua Gen Solondz reisde de afgelopen jaren tussen de VS, Hongkong en Japan. Zijn camera had hij altijd bij zich en in de aanslag. Zo ontstond een beeldencompilatie waarin medische mondkapjes worden afgewisseld met rubberen sm-maskers, toeristen foto’s nemen waarvan je weet dat ze nooit worden teruggekeken, de zon in de lens schittert, een flauwe grap wordt opgevolgd door een abstract beeld en nonchalant geschreven teksten de kijker rechtstreeks lijken aan te spreken met mysterieuze boodschappen.
  
  De montage heeft een stuiterend ritme als de visuele variant op het scratchen van een hiphop-dj. De beelden worden uitgesmeerd tot impressionistische strepen of opgeknipt tot een flikkerend lichtbombardement. Solondz verkent met zijn experimentele film het niemandsland tussen impressionistische reisdocumentaire, psychologisch spiegelpaleis en cinematografische noisepunk. Verpakt in deze overdonderende vorm snijdt de maker onderwerpen aan als ouder worden, ontworteling, lust, liefde en de noodzaak om kunst te maken.