Sirât

Een rave, diep in de bergen van Zuid-Marokko. Vader Luis, vergezeld van zoon Esteban en hondje Pipa, deelt folders uit met daarop de foto van de verdwenen dochter Maria. Weet iemand waar ze is? Te midden van de pulserende technobeats en ravers in staat van trance proberen Luis en Esteban te achterhalen waar Maria is gebleven.

De zoektocht lijkt hopeloos, maar vader en zoon geven niet op. Ze sluiten zich aan bij een groep ravers die nog dieper de woestijn in gaat, op zoek naar de ultieme rave-ervaring in de natuur. De woestijn is hen niet vriendelijk gezind: zandstormen en extreme hitte stellen het gezelschap op de proef, van Maria nog geen spoor.

Mad Max meets Stalker

Sirât (‘pad’ in het Arabisch) is de derde lange speelfilm van regisseur Oliver Laxe (1982), die eerder de aandacht trok in Cannes met Mimosas (2016) and O que arde (2019). Ook Sirât werd onderscheiden met lof van de festivals. De manier waarop Laxe de verwerking van verdriet situeert in het milieu van fanatieke ravers op zoek naar extase in het Atlasgebergte geldt als bijzonder.

De film is zowel introspectieve verkenning van rouw als weergave van de zoektocht naar verlossende extase, in gang gezet door hypnotiserende techno (score van Kangding Ray). De personages dwalen door een onbarmhartige natuur (indringend vastgelegd door director of photography Mauro Herce op Super 16mm-film) op de grens van wat ze mentaal en fysiek aankunnen. Sommige filmcritici repten van een betoverende mix van Mad Max en Andrej Tarkovski’s Stalker.