Spring Fever

In Spring Fever raakt een man in het homonachtleven van Nanjing ongewild gecharmeerd van een fotograaf die hem bespioneerde in opdracht van de vrouw van zijn minnaar. Liefde is in Spring Fever een allesverslindende kracht waaraan deze mannen geen andere keuze hebben dan zich eraan te onderwerpen.

Seks is nooit zomaar seks bij Lou Ye. Met de rommeligheid van het verborgen homoleven portretteert hij de doelloze, apathische jongvolwassenen in stedelijk China, die in een cyclus van verveling en zelfdestructie zitten. Hij vangt dat gevoel in nerveuze, met de hand gefilmde beelden en een dromerige montage van de vele lichamen die voorbijkomen.

Spring Fever is illegaal in China opgenomen: expliciete beelden van homoseksuele liefde liggen in China nog steeds uiterst gevoelig. De Chinese autoriteiten verboden Ye vijf jaar lang om films in China te maken, nadat hij ervan werd beschuldigd een te politiek standpunt te hebben ingenomen in zijn vorige film, Summer Palace (2006). Spring Fever won de prijs voor Beste Scenario op het Filmfestival van Cannes.

Vertoning bij de heruitbreng van Lou Ye’s film Suzhou River.

Over de regisseur

Lou Ye (1965) groeide op in Shanghai en volgde een opleiding aan de Beijing Film Academy. Zijn eerste lange speelfilm Weekend Lover (1993) werd d bekroond met de Rainer Werner Fassbinder Prijs (Beste scenario) van het Internationales Filmfestival Mannheim-Heidelberg.

In 2000 trad Ye internationaal op de voorgrond met Suzhou River (Tiger Award), meditatie over de liefde en ontroerende ode aan zijn geboortestad Shanghai. Evenals het latere Summer Palace werd de film werd in de ban gedaan door de Chinese autoriteiten; de vertoning op het IFFR had plaatsgevonden zonder toestemming van hogerhand.

Na de première van Summer Palace maakte Ye films clandestien of (soms) in het buitenland, waaronder festivaltitels als Spring Fever (2009), Love and Bruises (2011), Mystery (2012), The Shadow Play (2018), Saturday Fiction (2019) en An Unfinished Film (2024).