The Man Who Laughs

Voor zijn dramatische vertelling over een man in 17e-eeuws Engeland die met een permanente grimas op het gezicht door het leven gaat, koos regisseur Paul Leni Victor Hugo’s roman 'L’homme qui rit' uit 1869.

Conrad Veidt vertolkt Gwynplaine, de verweesde zoon van een edelman. Achter zijn vreeswekkende voorkomen blijkt een goedhartig persoon schuil te gaan, die zich ontfermt over de blinde baby Dea (Mary Philbin), een meisje wier moeder is gestorven. Gaandeweg ontwikkelt zich tussen de twee een diepe genegenheid, maar het lot zal hen zwaar op de proef stellen.

Invloed

De film kreeg lovende kritieken als een van de hoogtepunten van de stille expressionistische filmperiode en had een aanzienlijke invloed op de latere films zoals Dracula, Frankenstein, The Invisible Man en The Black Cat. Ook Brian De Palma's The Black Dahlia vertoont invloeden van Leni's film; De Palma nam zelfs originele beelden uit de 1928-productie op in zijn thriller. Ook The Joker, aartsvijand van Batman, dankt zijn verschijning aan Veidts vertolking van Gwynplaine.

Hollywood

The Man Who Laughs was de voorlaatste film van de Duitse regisseur en artdirector Paul Leni (1885-1929). In Duitsland had hij faam verworven met populaire producties als Das Rätsel von Bangalor (1918) en Das Wachsfigurenkabinett (1924) – films die door hun dramatische chiaroscurobelichting, emotiegeladen spel en expressionistische decors de aandacht hadden getrokken van Universal-producent Carl Laemmle.

De Hollywoodmogul haalde Leni naar Los Angeles, waar hij veel succes had met The Chinese Parrot (1927) en The Cat and the Canary (1927), films die elementen bevatten van de comedy-, griezel- en mystery-genres. The Man Who Laughs geldt als Leni’s magnum opus.