The Silence

De sensuele, pragmatische Anna en de zieke, intellectuele Ester reizen langzaam per trein door de nacht. Ze zijn zussen, zo zal blijken, en misschien wel geliefden. Anna en Ester vormen twee kanten van één persoon, iets wat Ingmar Bergman later verder zou uitdiepen in Persona. Anna wordt bijna volledig bepaald door haar lichamelijkheid, in tegenstelling tot Ester, de vertaalster met haar typemachine, papier en pennen, die lijdt aan een verstikkende longziekte.

De grimmige setting is gebaseerd op Bergmans eigen ervaringen in Europese steden na de Tweede Wereldoorlog. De drie reizigers – de reden van hun reis is onbekend – hebben hun intrek genomen in het ooit zo grootse Hotel Europa. Buiten bevindt zich een onbegrijpelijke wereld met onleesbare straatnaamborden, oprukkende menigten en tanks die midden in de nacht voorbij denderen.

The Silence vormde een opmaat naar Bergmans latere films, waarin hij zijn aandacht verlegt van God naar de mens, van theologie naar psychologie. Via extreme close-ups weet hij door te dringen tot het mysterie van de mens, via het menselijk gezicht – wat het prijsgeeft en wat het verhult. Elke persoonlijke band en communicatie is indirect of wordt afgebroken in deze onheilspellende film. Bergman noemde het "een weergave van de hel op aarde – mijn hel". Hij probeerde met zijn portret van emotioneel isolement in het reine te komen met zijn eigen streng-religieuze opvoeding.

The Silence (De grote stilte) is onderdeel van Bergmans trilogie van het geloof ('The Faith Trilogy'). Tussen 1961 en 1963 maakte Bergman drie films over de relatie van de mens tot God en de zinloosheid van spiritueel geloof: Through a Glass Darkly, Winter Light en The Silence. De drie door het Swedish Film Institute gerestaureerde films zijn exclusief in Eye te zien.