Time Stands Still

Hongarije, de jaren zestig. Jongeren zijn idolaat van Elvis Presley, ruilen stiekem naaktfoto's, worden high van de Coca-Cola en gooien op school alles overhoop, geheel in stijl met de Amerikaanse rebelse helden. Maar Time Stands Still laat nog een andere kant van deze jongeren zien. Ze moeten onder ogen zien dat de opstand van 1956 bloederig omver is geworpen door de Sovjet-Unie. Bij sommigen overheerst een schuldgevoel en het eeuwige, nutteloze verlangen van degenen die niet aan een opstand deelnamen en thuis bleven.

De hele film straalt hierdoor een bitterzoet gevoel van doelloze rebellie en eeuwige mislukking uit. De cultfilm van Péter Gothár won in 1982 op het Filmfestival van Cannes the Prize of Youth (Quinzaine des Réalizateurs)

4K-restauratie (door National Film Institute Hungary).

Herdenking Hongaarse Opstand

Dit najaar wordt de Hongaarse Opstand van 1956 herdacht, een massale volksopstand tegen het communistisch regime die duurde van 23 oktober tot en met 11 november, nu zeventig jaar geleden. De Sovjet-Unie maakte met nietsontziend geweld een einde aan de heftige protesten. De traumatische gebeurtenissen hadden een grote impact op de Hongaarse cinema, vanaf de jaren zestig tot op de dag van vandaag, zoals eerder dit jaar te zien in Orphan (László Nemes, 2025).

Eye vertoont van 23 oktober t/m 11 november in samenwerking met het Hongaars Nationaal Film Instituut (Boedapest) een selectie van vier gerestaureerde klassiekers: Twenty Hours (Zoltán Fábri, 1965), Love (Károly Makk, 1970), Time Stands Still (Péter Gothár, 1980) en Diary For My Father and Mother (Mártá Mészáros, 1990).