Too Far/Too Close: The Screen as Mediator

Het scherm fungeert als een bemiddelaar die de relatie tussen de mens en zijn omgeving verandert. In het digitale tijdperk moeten we ons met bepaalde vraagstukken confronteren: waar eindigt ons lichaam en begint het scherm? Hoe beperkt of verlengt het scherm en de technologie de mens? Hoe gaan we om met aanwezige versus afwezige acteurs?

Als je naar het scherm, een laptop of een mobiele telefoon kijkt, zie je de omgeving misschien niet meer. Toch functioneert het scherm als een venster naar andere ruimtes of naar de vervlogen tijd. Het woord 'televisie' komt voort uit het zien van dingen op afstand. Het scherm helpt ons om het ongeziene te zien. Dit is precies wat Michiel van Bakel onderzoekt in zijn Forest Paths.

Met het lege scherm van Kees Hin en K. Schippers vragen we ons af of het scherm slechts een neutraal oppervlak is waarop beelden worden geprojecteerd. Of is het een actief middel, kaderend hoe we ons verhouden tot de hedendaagse wereld, zoals Sophie Dixons Untitled 2016 laat zien? Hoe kaderen we de wereld en wat kiezen we voor archivering? Rossella”s The Splintering Sun reflecteert ook op de ruïnes van de tijd. Wat blijft er van ons leven op aarde over als we onze herinneringen kunnen opslaan op een digitale schijf?

'Het scherm' is zowel een uitbreiding van het menselijk lichaam als de vervanging ervan. Het vervaagt het onderscheid tussen het hier en nu en afwezige personen, tijden en plaatsen. Dit thema wordt duidelijk in de video Zuidoost-Noordwest van Oded Rimon, een poëtische dialoog tussen een projectie en het stedelijke Amsterdam, waarbij buurten visueel worden samengebracht.