Trainspotting

Trainspotting was een sensatie toen hij in 1996 in de bioscopen verscheen: de montage was sneller, dynamischer en spannender dan alles wat daarvoor was vertoond, de film gold al snel als een van de meest innovatieve producties van de jaren 90.

Kijkers werden meegesleurd in de duistere, hilarische drugswereld van Renton, Begbie, Spud en Sick Boy, begeleid door de beats van Underworlds ‘Born Slippy’, Iggy Pops ‘Lust for Life’ en nummers van Blur en Pulp, om er vervolgens weer uit te komen via het ‘slechtste toilet van Schotland’.De vier jongemannen zijn bepaald niet met een gouden lepel in de mond geboren en trekken het ongeluk van alle kanten aan, uitmondend in een aantal hartverscheurende scènes waarin de harde kant van armoedig Edinburgh naar voren komt.Tegelijkertijd markeerde Trainspotting de opkomst van Tony Blairs optimistische, neoliberale ‘Cool Britannia’, waar het de normaalste zaak van de wereld was om te grijpen wat je grijpen kon, zijnde geld, status en blingbling. Dat premier Blair, grondlegger van New Labour, zich socialist noemde gaf de jacht op rijkdom een acceptabel progressief randje.