Turang

Turang, de verloren gewaande film van de linkse filmmaker Bachtiar Siagian, is een van de Indonesische films van na de onafhankelijkheid, over de onafhankelijkheidsoorlog tegen het Nederlands leger. In tegenstelling tot andere films, die zich vooral richten op militaire verrichtingen, belicht deze film de cruciale rol van gewone mensen in de vrijheidsstrijd. De neorealistische film speelt zich af in een inheemse Karo-gemeenschap en geeft een beeld van het land, de tradities en het onwrikbare verlangen naar vrijheid.

Rusli, een leider van de burgermilitie, was op een missie met een Karo-man uit het dorp Seberaya toen Nederlandse soldaten hen tegenhielden en de dorpeling doodden. Rusli is ernstig gewond en kan zijn reis niet vervolgen. Zijn kameraden verbergen hem in het door de Nederlanders bezette dorp Seberaya, waar Tipi en haar vader hem beschermen en verzorgen. Vanuit die gevaarlijke situatie schetst de film het dagelijks leven van de dorpelingen, hun oprechte solidariteit met de vrijheidsstrijders, de ontluikende liefde tussen Tipi en Rusli en de problemen die de invallen van het Nederlandse leger veroorzaken.

Turang geeft een goed beeld hoe links stond ten opzichte van dekolonisatie. De geschiedenis laat zien dat nationalistische elites en militaire regimes in ontwikkelingslanden de nationale onafhankelijkheid hebben gekaapt. Turang geeft de nationale soevereiniteit terug aan haar rechtmatige eigenaar: het volk. (tekst: Bunga Siagian, de dochter van de maker)