Washing the Eyes: Silent Witnesses

Programma

• 

  Eyes Skinned (Mona Hatoum, GB/CA 1988, 4’)

  De video toont een persoon met een zwarte kap, soms overlapt met beelden van marteling en geweld, die met een scherp mes in hun eigen ogen krast. Op de achtergrond horen we fragmenten van nieuwsberichten over de uitroeiing van het Palestijnse volk.

• 

  My Own 1000 Square Metres (Atousa Bandeh Ghiasabadi, NL/IR 2006, 13’)

  Na zeventien jaar in Nederland keert een Iraanse vrouw terug naar haar geboorteland met een droom: een eigen stukje grond, een plek die ze tot leven wil wekken als een groene oase in de droge woestijn. Samen met haar ouders zoekt ze tussen het stof en de stenen naar mogelijkheden, terwijl ze hoopvol cactus stekjes verzamelt in haar vaders tuin.

• 

  To Keep the Mountain at Bay (Gelare Khoshgozaran, US/DE 2023, 10’)

  Een poëtische confrontatie waarin de berg zowel ballingschap als getuige wordt. Gelare Khoshgozaran verkent, aan de hand van persoonlijke en collectieve verhalen, het blijvende trauma van gedwongen verplaatsing en de emotionele landschappen die blijven voortbestaan, ver nadat grenzen zijn overschreden.

• 

  Between Relating and Use (Nazlı Dinçel, AR/US 2018, 9’)

  Het werk onderzoekt hoe mensen worden “gebruikt”: als geliefden, als objecten en als symbolen. Wat betekent het om werkelijk met elkaar in relatie te staan in een wereld gevormd door dominantie, trauma en overgedragen verhalen? The body remembers what language cannot say.

• 

  There’s a Hole in the World Where You Used to Be (Mariam Ghani, US 2025, 15’)

  Door archiefbeelden, persoonlijke reflectie en dromerige beelden met elkaar te verweven, creëert de film leegtes die zijn achtergelaten door oorlog, ontheemding en vergetelheid. Ghani nodigt ons uit te luisteren naar wat ongezegd blijft, naar de echo’s in de stiltes, en naar de geesten die het heden blijven achtervolgen. Wat verdwenen is, laat nooit echt los.

• 

  Takbir (Aziz Hazara, AF 2022, 10’)

  Kabul’s verleden en heden komen samen via de echo van een kreet die ooit klonk tijdens protesten tegen de Sovjet bezetting en opnieuw te horen was bij het vertrek van de VS in 2021. Met een spel van licht en donker en geluid en stilte laat de film zien hoe collectief verzet, geluidsrituelen en de zoektocht naar waarheid door de tijd en door de stad blijven bewegen – een stad gevormd door conflict, maar ook door veerkracht.

• 

  AS FOR THE QUESTION OF INSINCERITY, AN APPLAUSE FOR THOSE IN THE SEATS (Nazanin Noori, 2025) (LIVE)

  Noori benadert applaus niet als een neutrale uitdrukking, maar als een gedragspatroon dat autoriteit versterkt, kritisch denken onderdrukt en emotionele synchronisatie in dienst van macht mogelijk maakt. Het werk reflecteert voornamelijk op de mechanismen en gevaren van toestemming. Op basis van veldopnames van protesten, concerten, politieke toespraken, theatervoorstellingen en rituele borstklopperij - vooral die van Sjiitische Muharram ceremonies - construeert ze een soundscape die gesynthetiseerd applaus, elektronische texturen, orkestrale deuntjes en koorfragmenten bevat.
  
  Nazanin Noori is een in Berlijn gevestigde kunstenaar wiens werk geluid, ruimte en emotie op een evocatieve en diep atmosferische manier met elkaar verweeft. Haar praktijk beweegt zich moeiteloos tussen verschillende disciplines—waaronder geluidskunst, compositie, live- en lecture-performances, installaties, regie en tekst—en vormt zo een rijk geheel dat haar unieke visie weerspiegelt.
  
  Haar werk nodigt ons uit om te voelen, te vertragen en met ons hele lichaam te luisteren. Hier biedt ze niet slechts een ervaring, maar een hele wereld.