Zur Lage

Waarom vinden mensen de ideeën van Jörg Haider draaglijk, of zelfs ​​aantrekkelijk? Xenofobie in Oostenrijk is nooit is weggeweest, zo laten de vier regisseurs zien in Zur Lage. Het tweede hoofdstuk ‘Johann Leeb’ van Seidl toont een obsessieve schrijver van brieven aan de media, in een ander segment van Seidl belanden we in een taverne waar twee bierdrinkers steeds luidruchtiger hun mening uiten over hun vaderland, met verontrustende climax.

Vier regisseurs, vier perspectieven, vier realiteiten. Seidl maakte naast de hoofdstukken 2, 3 en 6 ook de proloog en epiloog. Barbara Albert was verantwoordelijk voor hoofdstuk 5, de liftende documentairemaker Michael Glawogger maakte hoofdstuk 1 en scenarist Michael Sturminger tekende voor hoofdstuk 4.

Ulrich Seidl: "Het idee voor de film kristalliseerde zich in 1999 toen de inauguratie van de nieuwe, conservatieve coalitie van de extreemrechtse FPÖ om veiligheidsredenen in het geheim plaatsvond. Oostenrijk was plotseling gepolitiseerd, niemand wilde zwijgen. Maar het doel van Zur Lage was niet om over de regering te praten, maar over de geregeerden: Oostenrijkse vrouwen en mannen, hun dagelijks leven, hun angsten, hun ideeën over nationale identiteit, hun verlangens. Het moest een film van verzet worden. Maar dan tegen ons allemaal."