Voor iedereen die weleens tegen een muur oploopt. Alle mensen die vaker dan ze willen toegeven eten op hun shirt laten vallen. Onze superheld is gevonden! One Battle After Another geeft ons Bob (gespeeld door Leonardo DiCaprio). Hij is een ex-revolutionair die zijn zestienjarige dochter Willa (Chase Infinity) probeert terug te vinden.
Anders dan de soepele bewegingen van Spiderman of Iron Man, zien we Bob struikelend zijn weg vinden. Het feit dat hij de afgelopen twintig jaar, in zijn eigen woorden, zijn hersenen met drank en drugs heeft gefrituurd, helpt hierbij niet. Zijn geheime spionnenwachtwoorden is hij vergeten, zijn conditie niet-bestaand; hij kan simpelweg het tempo van de acties die nodig zijn om zijn dochter te redden niet bijhouden. Een goed voorbeeld daarvan is wanneer hij een poging doet tot een klassieke heldensprong en twaalf meter van een dak naar beneden valt.
Het feit dat zijn oude aartsrivaal kolonel Steven J. Lockjaw (allemachtig sterk gespeeld door Sean Penn) in Willa’s nek hijgt, helpt niet. Gelukkig krijgt hij wijsheid en bier, van Willa’s judomeester Sensei Sergio St. Carlos (Benicio del Toro). De yin en yang in hun tegenovergestelde karakters geeft de film veel van zijn droogheid. Toch snijdt de humor net zo hard als het drama in One Battle After Another.
Dat laatstgenoemde wordt direct zichtbaar in de openingsscène: een grote muur die horizontaal het beeld doorkruist. Het voelt als het decor van een dystopische fantasiewereld, tot je beseft dat de muur echt bestaat. Net als de kooien waarin vluchtelingen bij de grens tussen Mexico en Amerika gevangen zitten.
Ode aan de cinema: One Battle After Another
Tess Milne is schrijver, programmamaker en verhalenverteller met een grote liefde voor film. In haar werk zoekt ze altijd naar de menselijke laag, of het nu op televisie is of in geschreven woord. Voor Eye Filmmuseum schrijft ze de columnreeks Ode aan de cinema, waarin ze haar persoonlijke blik werpt op de magie van film – van jeugdherinneringen tot onverwachte ontdekkingen in het filmarchief. Dit keer buigt ze zich over Paul Thomas Andersons lyrisch ontvangen nieuwste film One Battle After Another. Op grandioos 70mm te zien in Eye!
Door Tess Milne15 december 2025
still One Battle After Another (Paul Thomas Anderson, US 2025)
Het beeld geeft een rauw gevoel, alsof de binnenkant van je mond met zeewater is gespoeld. Vooral als je beseft dat regisseur Paul Thomas Anderson twintig jaar met het idee van deze film heeft rondgelopen, alsof hij gewacht heeft op precies dit moment om ons een spiegel voor te houden. Een activistisch statement in de vorm van kunst.
Voor de rest is deze film een klassiek kat-en-muisspel. Met één groot verschil: het is niet zoals bij de meeste films doodsaai.
Anderson weet de actie zo te filmen dat hij het voorspelbare, een achtervolging in een auto, omtovert tot iets dat bijna zen is. Ingezoomd op het asfalt zien we de weg als golven omhoog en omlaag glijden. Soms zien we de auto die Willa achtervolgt, daarna verdwijnt die uit zicht. Wat Eckhart Tolle doet in het leven, kan Anderson op het witte doek. Hij vertraagt tijd zodat je even voelt wat het betekent om te leven.
De muziek, gecomponeerd door Jonny Greenwood (bekend van de band Radiohead), speelt hierin een even belangrijke rol. Het maakt de plekken tastbaar alsof je zelf achter Bob over de daken van Boston rent. De klanken zijn niet Marvel, wel chaotisch, breekbaar alsof de noten net als Bob bijna van het dak afvallen.
Onder het gestuntel gaat deze film over de imperfectie van familie liefde. Het voor elkaar vechten tot voorbij het einde en de onhandigheid van een vader die gewoon zijn best doet. En daarmee zegt One Battle After Another iets over het ouderschap zelf. Je denkt dat je een voltooid mens bent zodra je een kind krijgt. Je kunt falen, struikelen, je best doen tot dat moment. En dan, zodra de baby in je armen ligt, dan weet je hoe het leven werkt. Of dat heb je jezelf wijsgemaakt. Want elke ouder weet: de realiteit is nogal het tegenovergestelde.
Kinderen brengen onze tekortkomingen aan het oppervlak. Door op onze onzichtbare schaduwkanten te reageren. Of juist niet te reageren. Ze dwingen ons om te groeien terwijl we proberen stabiel te zijn. Anderson brengt deze kwetsbaarheid met elke verkeerde beslissing die Bob maakt visueel in beeld.
One Battle After Another breekt met de illusie dat we pas waardevol zijn als we geslaagd zijn. Het laat zien dat zelfs een onvoltooid mens een superheld kan zijn.