Une chambre en ville

Een driehoeksverhouding. Een gewelddadige staking in de havens van Nantes. De botsing tussen sociale klassen. Een intens, dramatisch portret van het leven zoals het geleefd wordt, uitgedrukt in een volledig gezongen film, op de score van componist Michel Colombier.

De blauwdruk voor Une chambre en ville lag al bijna dertig jaar klaar. In 1953 begon Demy, net van de filmacademie, aan een roman over een gedoemde liefdesverhouding tussen een arbeider en een jonge vrouw van aristocratische afkomst in Nantes. In dat jaar brak in Demy’s woonplaats een van de heftigste stakingen uit die Frankrijk gekend had. De politie sloeg de staking bloedig neer.

Demy liet de roman voor wat het was (“ik kon geen passend einde bedenken”) en stortte zich op het maken van korte films. In de jaren zeventig was hij dicht bij een verfilming (met o.a. Gérard Depardieu en Catherine Deneuve), maar pas in 1981 kwam de financiering rond. Nu waren het Richard Berry (François, arbeider), Dominique Sanda (Edith, verveelde jonge femme fatale), Michel Piccoli (jaloerse echtgenoot Edith) en Danielle Darrieux (moeder Edith) die Demy’s door het lot getekende personages tot leven brachten.

Vreemd genoeg werd Demy’s tweede, volledig in de studio opgenomen musical geen publiekssucces, wellicht vanwege de vermenging van een hoog gestileerd, gezongen gepassioneerd liefdesdrama met politieke verwikkelingen. Veel later pas kwam de waardering voor Demy’s gedurfde aanpak: een van a tot z gezongen filmisch drama met maatschappijkritische inhoud.