Bad Timing

De alles verterende passie van de Amerikaanse psychiater Alex (Garfunkel) voor zijn vrijgevochten, wispelturige patiënt Milena (Russell) kan niet anders dan op een drama uitlopen, lijkt het. Als Milena naar het hospitaal wordt gebracht gaat inspecteur Netusi (Keitel) op onderzoek uit, op tamelijk vasthoudende, onorthodoxe wijze.

Bovenstaande is niet meer dan de quasi adequate storyline van een film die diep in de psyche duikt van geliefden die elkaar kwellen, het leven onmogelijk maken en door de pijn elkaar optillen naar een verhevigde staat van zijn, gedicteerd door de volstrekt oncontroleerbare, gewelddadige driften van het onbewuste.

Bij voltooiing wilde Rank, de filmmaatschappij, niets met Roegs nieuwste te maken hebben. “Ziek, ziek, ziek”, luidde het oordeel en de film verdween uit zicht. Vele jaren later geldt Bad Timing als Roegs meest virtuoze film, waarin de techniek van de flashback, niet-chronologische vertelling en associaties in gang gezet door de (plotloze) levens van de hoofdpersonen te linken aan kunstvoorwerpen en muziek, tot een hoogtepunt wordt gevoerd.

Nicolas Roeg-special

Bij de heruitbreng van Nicolas Roegs sciencefictionvertelling The Man Who Fell to Earth (1976) - met David Bowie in de enigmatische hoofdrol – zijn in Eye nog drie films te zien van Nicolas Roeg: Performance (1970), Don't Look Now (1973) en Bad Timing (1980).

Nicolas Roeg (1928-2018) baande zich een weg door de internationale filmwereld als assistent, cameraman, scenarioschrijver en, uiteindelijk, regisseur. De basis voor de technisch virtuoze stijl van zijn grootste films legde hij door zijn ervaring als cameraman voor jarenzestigproducties als Lawrence of Arabia, Truffauts Fahrenheit 451 en de Bondfilm Casino Royale.

Complexe vertellingen

Roeg werd bekend door zijn voorliefde voor niet-lineaire, gefragmenteerde en complexe vertellingen waarin het oncontroleerbare onbewuste en het fantastische de toon zetten.

Performance (met Mick Jagger in de hoofdrol) schokte destijds de financiers door de onverbloemde schildering van de seksueel vrije Londense popcultuur die verweven bleek met het gangster- en drugsmilieu. In The Man Who Fell to Earth gaf een cocaïnevermagerde David Bowie gestalte aan een onrustbarend intelligente alien, gecorrumpeerd door de zucht naar macht en bezit, en in Don’t Look Now wordt een echtpaar bezocht door paranoïde wanen.