Belly

De kakofonische stadsaga Belly speelt zich af in de zomer van 1999. Macht, drugs en geld hebben de jonge zwarte mannen Tommy (DMX) en Sincere (Nas) gekatapulteerd van een arme buurt in Queens naar de chique wijken. Deze revolverhelden zijn daar een constant doelwit voor andere bendeleden en de FBI. Langzaam dringt door dat hun leven op een dood spoor zit. Sincere ontdekt zijn Afrikaanse roots en overtuigt zijn vriendin ervan te emigreren naar Afrika, terwijl Tommy een religieuze ontwaking doormaakt en zich aansluit bij de Nation of Islam.

Een verklarend verhaal is niet de belangrijkste focus in dit spetterende misdaadmelodrama over verlossing, die het vooral moet hebben van adembenemende beelden, snelle montage, een knallende soundtrack, zwierige camerabewegingen en sterk acteerwerk van performancekunstenaars Nas en DMX, Tionne "T-Boz" Watkins en Taral Hicks, en bijrollen van rappers Power, Method Man en Louie Rankin.

Korte film vooraf

Op 4 juli en 6 augustus zal Belly worden vertoond met een door Garrett Bradley gekozen voorfilm:

Diary of an African Nun (Julie Dash, 1977, 14')

Een non in Oeganda reflecteert op de leegte die ze voelt in haar vermeende vereniging met Christus en begint te twijfelen aan haar geloof. De lyrische en politieke film is gemaakt door de baanbrekende zwarte vrouwelijke filmmaker Julie Dash, regisseur van Daughters of the Dust en een van de meest invloedrijke leden van de LA Rebellion, die in de jaren 70 actief waren.

Garrett Bradley

Keuzefilm van de Amerikaanse kunstenaar en filmmaker Garrett Bradley, aan wie Eye een tentoonstelling wijdt. Over haar filmselectie zegt ze:

Deze constellatie van films heeft mij in de loop der jaren gevormd, als een verschrikkelijke en prachtige symmetrie – een reeks visioenen die niet alleen de afgrond van menselijke onwetendheid en gewelddadige macht weerspiegelen, maar ook het stille, koppige verzet.

Deze berichten uit de randen van het menselijk bewustzijn vormen een bastion tegen het uitwissen van herinneringen. Wanneer kunst tot zwijgen wordt gebracht, wordt het verleden gesteriliseerd, het heden afgevlakt door braafheid, en de toekomst een herhaling van vastgeroeste mythen. Zo ontstaat een verhaal dat zijn eigen lelijkheid niet onder ogen durft te komen, noch de moed heeft om er voorbij te fantaseren.

Deze werken zijn niet louter amusement (hoewel sommige wel zo zijn gemaakt); het zijn koortsdromen over onze gedeelde menselijke conditie, hoe we wankelen onder het gewicht van de geschiedenis en toch nog steeds ons hoofd opheffen om te dromen. Ik keer steeds weer naar deze films terug omdat ze me eraan herinneren dat, hoewel de wereld vaak wreed is, ons collectieve vermogen om te volharden, te vechten en iets beters te bedenken, een verzet is dat zo diepgaand is dat het grenst aan het sublieme.