De spiegel (The Mirror)

Tijdens een zware zenuwinzinking herbeleeft de hoofdpersoon zijn jeugd. Beelden van zijn geliefde moeder, grootmoeder (gespeeld door Tarkovski’s moeder), zijn eerste liefde en het huis van zijn kinderjaren trekken voorbij.

Nostalgie, weemoed en dromen: Tarkovski noemde De spiegel (Zerkalo) zijn meest persoonlijke werk, maar het publiek schreef de regisseur boze brieven waarin hij gekapitteld werd om het “het hermetische karakter” van de film.

Ook de Sovjetautoriteiten keerden zich tegen de regisseur wegens diens nadruk op film als kunstzinnig expressiemiddel, zonder acht te slaan op een maatschappelijk-socialistische context. Complex is De spiegel zeker: heden en verleden lopen door elkaar, het scenario is grillig en het spel is vaak geïmproviseerd.

De spiegel is dan ook de archetypische Tarkovski-film, waarin de menselijke ziel zich metafysisch verheft boven het dagelijks bestaan. 'Ik geloof dat genezing ontstaat door een spirituele crisis', schreef Tarkovski, 'een spirituele crisis is een poging om zichzelf te vinden.'

Vertoning van de digitale restauratie (door Mosfilm)

Eye brengt in september Tarkovski's Het offer (1986) uit in een nieuwe 4K restauratie van het Zweeds Film Instituut. In Eye Classics is een selectie van Tarkovski's films te zien uit de collectie van Eye. In Cinema Concerten wordt Tarkovski's lievelingsfilm Zemlya (1930) vertoond.