Des preuves d'amour

Céline kijkt uit naar de komst van haar eerste kind. Alleen is ze zelf niet zwanger; haar vrouw Nadia zal over drie maanden bevallen van hun dochter. Maar om wettelijk als moeder erkend te worden, moet Céline haar kind adopteren en bewijzen dat zij een plek verdient in het leven van haar eigen dochter.

In dat proces wordt ze gevraagd vijftien verklaringen te verzamelen die bevestigen dat zij een goede moeder zal zijn. Onder toeziend oog van vrienden, familie en de wet zoekt ze naar haar plek als ouder.

Des preuves d’amour is een ontroerend, maar ook licht en humorvol portret van queer ouderschap en de obstakels die daarmee gepaard gaan. De film, gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Alice Douard, vertelt op indringende wijze het verhaal vanuit het perspectief van de niet-zwangere partner in de laatste fase van de zwangerschap.

Scherpzinnig

In haar tweede lange speelfilm geeft Douard een charmant-luchtige draai aan een serieus thema. Haar romantische komedie laat zien hoe de relatie tussen twee queer geliefden mede bepaald wordt door traditionele rolpatronen en verwachtingen en de daaronder liggende juridische systemen. Wat begint als een ogenschijnlijk technische, bijna bureaucratische procedure groeit uit tot een intiem en scherpzinnig drama over liefde, verlangen en kwetsbaarheid.

Des preuves d'amour ging in wereldpremière op het filmfestival van Cannes (Semaine de la critique) en was in Nederland onder meer te zien op Film by the Sea en de Roze Filmdagen, waar hij werd bekroond met de Publieksprijs.