Edward II

De genotzuchtige koning Edward II veroorzaakt een paleisopstand door de ambitieuze Piers Gaveston als minnaar te nemen – die zijn gunsten in bed gebruikt om politieke invloed uit te oefenen. Edward stort zo zijn land in een burgeroorlog. In zijn verfilming van Christopher Marlowes Elizabethaanse drama benadrukt Derek Jarman de gevolgen van een maatschappelijk ongeaccepteerde liefde. Jarman zet de homoseksuele thema's van het stuk op de voorgrond, door middel van scherpe anachronismen in de enscenering en een mix van hedendaagse en middeleeuwse rekwisieten en kleding. Openlijk queer, heel radicaal.

Sleutelfilm

Jarman verwerkt de plot in een spannend (post)modern jasje – op een gegeven moment wordt Edwards leger afgeschilderd als de homorechtenactivistengroep OutRage! Edward II wordt vaak genoemd als een sleutelfilm uit de New Queer Cinema-cyclus van begin jaren 90, naast My Own Private Idaho, Young Soul Rebels en Poison. Met indrukwekkend acteerwerk van vaste Jarman-medewerker Tilda Swinton als Edwards afgewezen koningin Isabella en een zeldzame verschijning in een film van zangeres Annie Lennox die ieders hart breekt met haar vertolking van Cole Porters lied ‘Every Time We Say Goodbye, I Cry A Little’.

Derek Jarman, die overleed aan aids, was al heel ziek toen hij deze film maakte en identificeerde zich met Edward. Hij maakte dan ook een anti-Thatcher film: onder haar bewind werden de vrijheden van de gayscene drastisch ingeperkt.