The Last of England

Engeland in de toekomst: een apocalyptische reis door een duister landschap waar totalitarisme en wanhoop overheersen. Derek Jarman was diep geschokt door Thatchers verdeeldheid zaaiende, homofobe beleid en de opkomst van het grootkapitaal. Hij zette zijn woede om in een filmdagboek waarin de malaise van zijn land weerspiegeld wordt in de grimmige landschappen van de verlaten havens van Oost-Londen.

De angst en paranoia en de altijd aanwezige melancholie komen tot uiting in de fragmenten uit gedichten, waaronder T.S. Eliots The Hollow Men en Allen Ginsbergs Howl. De collage van beelden, sommige schokkend en duister, sommige pervers mooi, doet denken aan Dante's Inferno: een danse macabre bij het haardvuur wordt afgewisseld met dramatische beelden van schietpartijen, gecontrasteerd door Bachs vioolsonates en disco uit de jaren 80.

In de meest onvergetelijke scène scheurt Tilda Swintons Bride uit haar trouwjurk in een vlaag van wanhoop en verdriet, voordat ze het land per boot verlaat voor een betere wereld, in navolging van het emigrerende stel dat staat afgebeeld op Ford Madox Browns beroemde schilderij The Last of England, dat Jarman inspireerde tot het maken van de film.

Jarmans furieuze mix van Super8-materiaal, beelden van rellen en homemovies, gemaakt vlak nadat bij hem hiv was vastgesteld, is rauw en melancholiek; een krachtige visie op een in zijn ogen verziekt land.

Voorfilm

Voorafgaand aan The Last of England zie je een 16mm-print van Free Radicals (1979, 4’), van de experimentele filmmaker Len Lye. Persoonlijke keuze Tilda Swinton, die voor alle hoofdfilms een korte film selecteerde – uit haar eigen filmografie of uit de Eye-collectie.