Godard, seul le cinéma

“Hij heeft alles gedaan. En het tegenovergestelde ervan ook”, luidt de mysterieuze omschrijving van Jean-Luc Godard, zelf de meester van de enigmatische oneliners, die hij graag in zijn films rondstrooit. Godard is cinema. We haten hem net zo erg als we hem aanbidden. Waar komt zijn aura vandaan? De kunstenaar vindt zichzelf onvermoeibaar opnieuw uit en vernietigt zichzelf daarbij onvermijdelijk. "Ik ben een positieve man die uitgaat van het negatieve.”

Dit portret kijkt voorbij de clichés van een mythe die soms karikaturaal is geworden, om een man te tonen die sentimenteler is dan hij lijkt. Want ja, Godard is een mens. Niet zomaar een machine die denkt en beelden maakt. Hij is vlees, bloed, emoties.

Documentairemaker Cyril Leuthy verklaart op heldere wijze het bijzonder grillige parcours van Godard sinds diens uit 1960 stammende nouvelle-vague-debuut À bout de souffle: baanbrekende iconoclast, bedenker van radicaal-linkse filmische pamfletten, videopionier en gelouterde meester. Hij maakte uiteindelijk meer dan 140 films. Godard spreekt uitsluitend via archiefmateriaal, maar Leuthy interviewt een select groepje kenners. Van biografen tot voormalige medewerkers, zoals actrice Nathalie Baye.

Vertoning ter gelegenheid van Richard Linklaters de nieuwe film Nouvelle Vague, ook te zien in Eye, net als À bout de souffle.