Nouvelle Vague

Nouvelle Vague is de gedramatiseerde reconstructie van het wordingsproces van Godards beroemde debuut. Regisseur Richard Linklater (Slacker, Before Sunrise, Boyhood, Hitman) voert ons mee naar de begindagen van de nouvelle vague, van de redactiebijeenkomsten in het kantoor van de Cahiers du cinéma tot de opnamen in de buitenlucht.

De film is zowel een portret van Godard die aforismen rondstrooiend zijn wijsheden over het ding genaamd ‘cinema’ ten beste geeft, als Linklaters liefdesverklaring aan de cinefilie in cinefiele vorm. De hoofdrollen zijn voor Aubry Dillon (Belmondo), Zoey Deutch (Jean Seberg) en Guillaume Marbeck (Godard).

Begindagen

Van filmcriticus naar filmmaker: voor Jean-Luc Godard was het een logische stap, daarin voorgegaan door mede-Cahiers du cinéma-schrijver François Truffaut. Die was in 1959 gedebuteerd met het baanbrekende Les quatre cents coups, de film die met zijn halfdocumentaire stijl afrekende met de ‘stoffige, verkalkte Franse studiofilm’ (Truffaut).

Voor À bout de souffle schreef Truffaut een treatment, waarna enkele geldschieters werden gevonden. Uitgangspunt was een artikeltje in de sensatiepers over een autodief die een politieman had neergeschoten, op de vlucht sloeg en zich ondertussen in een affaire stortte met een jonge Amerikaanse.

Godard filmde improviserend met cast en crew twintig dagen lang in de straten van Parijs, schreef van dag tot dag aan het script en spreidde zijn latere beroemd geworden grilligheid tentoon. Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg stalen de show als nonchalante gangster en elegant gangsterliefje in een amoreel noodlotsdrama dat laconiek tot voltooiing wordt gevoerd.

De handheld camera zat de spelers op de huid, de dialogen leken spontaan, de jump-cuts waren gedurfd en de film was in alles, inderdaad, de door Truffaut en co. zo verlangde afrekening met de stoffige, verkalkte Franse studiofilm.

Voorfilm

Voorafgaand aan Nouvelle Vague zie je de korte film Het beademen van de beeldbuis (4') van Marinus Boezem uit 1971. In deze korte experimentele film verschijnt het gezicht van de regisseur op het televisiescherm. Hij staart naar de kijker en beademt de beeldbuis tot hij verdwijnt.