Good News

Krantenverkopers in de straten van Wenen zijn vaak jonge mannen uit landen als India, Pakistan, Turkije en Egypte. Seidl volgt deze mannen niet alleen op straat, maar ook in de huizen waar ze wonen en de plekken waar ze samenkomen. Daartegenover plaatst hij de wereld van de Oostenrijkse krantenlezers.

Seidl: “Wat ik niet wilde was een film maken die de machinaties van een krantenconglomeraat blootlegde, een film die uitsluitend bedoeld was om het medeleven van de kijkers met de krantenverkopers op te wekken, of een film die alleen handelt in termen van goed en kwaad, maar eerder een film die, door observatie van onbekende werelden, je blik richt op je eigen dagelijkse leven en de waanzin ervan.”

Seidl omschreef Good News als een film over moderne slaven en moderne opzichters. Over de waanzin van de normaliteit in Oostenrijk. Good News bevat al veel kenmerken die zijn latere werk zo bijzonder maken: een interesse in de ‘achterkant’ van het alledaagse, statische en symmetrische shots vermengd met een beweeglijke handheld-camera, Seidls bewuste keuze om geen ideologische kant te kiezen, maar het aan de kijker zelf over te laten, en de aanwezigheid van tableaux. Good News was Seidls eerste lange film die hij maakte nadat hij zeven jaar eerder de filmacademie had verlaten.

Controverse

De vertoning van een ruwe versie van de film leidde tot een felle controverse. De film had nooit voltooid kunnen worden zonder de hulp van Werner Herzog. Eén filmprint, vertoond in één bioscoop, wist 20.000 kijkers te trekken. Een sensatie destijds, zeker voor een documentairefilm. Werner Herzog vermeldt Good News nog steeds in zijn documentaire top tien.