Les enfants du paradis

Marcel Carné maakte een levendig portret van het kleurrijke theatermilieu: acteurs, kruimeldieven, moordenaars, prostituees en louche impresario's bevolken zijn beroemde liefdevertelling, die werd opgenomen tijdens de nazi-bezetting. Een aantal van de acteurs werd vanwege activiteiten in het verzet door de Gestapo gezocht, hoofdrolspeler Barrault verborg verzetsleden op de set; vanwege deze ontstaansgeschiedenis is de film zowel allegorie voor het verzet als een poëtisch-realistische ode aan het theater. Dichter Jacques Prévert schreef het scenario.

Voor het flamboyante Les enfants du paradis, met Arletty, ‘de Franse Marlene Dietrich’ in de hoofdrol, had Carné zijn naam gevestigd met twee andere (noir) klassiekers: Le quai des brumes (1938) en Le jour se lève (1939), beide met Jean Gabin in de hoofdrol. Les enfants du paradis geldt als een van de grote Franse klassiekers. Ruim zeshonderd Franse filmcritici en -professionals riepen in 1995 Les enfants du paradis uit tot beste Franse film ooit gemaakt. Nouvelle vague-regisseur François Truffaut zei ooit dat hij graag zijn hele oeuvre had opgeofferd om deze film te maken; in de VS werd de film onthaald als het Franse antwoord op Gone with the Wind.

“Het is maar goed dat er zoveel mooiste films aller tijden zijn. Les enfants du paradis is er een van… Ik verbaas me er over dat ik vergeten was dat hij wel drie uur duurt, en hoe hij weer als een verliefde zucht voorbij vliegt, hoe gelaagd de personages zijn, en hoe schitterend illusoir de belichting. (***** Filmkrant)

“…ultieme film over de wispelturige aard van de liefde… onverwoestbare klassieker waarover je alleen maar in lyrische termen kunt spreken… (**** NRC Handelsblad)

“ …meesterwerk… (***** Het Parool)

De 2K-restauratie werd verzorgd door het Franse Pathé.

Vertoning met pauze van 15 minuten tussen deel 1 en 2, zoals oorspronkelijk bedoeld.