Looking for Langston & Shinjuku Boys

Programma

• 

  Looking for Langston (Isaac Julien, GB 1989, 45')

  Vroeg werk van filmmaker en beeldend kunstenaar Isaac Julien. De film is een ode aan de Amerikaanse dichter en schrijver Langston Hughes (1901-1967). Hughes was prominent lid van de Harlem Renaissance, een intellectuele en artistieke beweging die in de jaren 20 ontstond rondom Afro-Amerikaanse kunstenaars en schrijvers.
  
  Isaac Julien onderzoekt de identiteit van Hughes als zwart én gay cultuuricoon. De film roept de sfeer op van een Harlemse speakeasy, vermengd met een Londense nachtclub in de jaren tachtig. De teksten zijn afkomstig uit werken van Hughes en andere prominente zwarte schrijvers. Het resultaat is een baanbrekende film die zwarte cultuur en homoseksualiteit viert. Winnaar Teddy Award voor beste korte film op het Filmfestival Berlijn.
  
  Isaac Julien begon zijn carrière als filmmaker in de jaren tachtig en was mede-oprichter van Sankofa Film and Video Collective. Ontevreden over de beperkingen van de filmindustrie richtte hij zich in de loop van de jaren steeds meer op het maken van experimentele filminstallaties. Interdisciplinaire samenwerkingsverbanden zijn een integraal onderdeel van zijn praktijk: in zijn films smelten poëzie, architectuur, dans, schilderkunst, muziek, fictie en werkelijkheid samen. Juliens werk wordt wereldwijd uitgebreid vertoond, verzameld en bekroond.

• 

  Shinjuku Boys (Kim Longinotto & Jano Williams, GB 1995, 53')

  Kazuki, Tatsu en Gaish worden ‘onabe’ genoemd, de Japanse uitdrukking voor mensen die zijn geboren met vrouwelijke geslachtskenmerken maar zich als man presenteren, al dan niet met behulp van operaties en hormoonbehandelingen.
  
  De drie hosts die werken in de Marilyn Club in de bruisende uitgaanswijk Shinjuku zijn transmannen die iedere avond hun best doen om de exclusief vrouwelijke bezoekers te vermaken. Regisseurs Kim Longinotto en Jano Williams volgen hen tijdens hun werk en thuis. De hoofdpersonen praten openhartig over hun leven en onthullen hun visie op liefde, seksuele geaardheid, traditionele relaties en identiteit.
  
  De interviews worden afgewisseld met kleurrijke beelden die zijn opgenomen in de club, een plek die voornamelijk wordt bezocht door heteroseksuele, cisgender vrouwen.
  
  Voor Shinjuku Boys hanteerden regisseurs Kim Longinotto (Dreamcatcher, Salma) en Jano Williams gedeeltelijk de fly-on-the-wall-methode, ook wel ‘direct cinema’ genoemd. Filmen is dan observeren, zonder te sturen, zonder gebruik te maken van script, vooropgezette verhaallijn of ingewikkelde techniek. Het doel is om de mensen zo ongekunsteld en overtuigend mogelijk voor de camera te krijgen.
  
  Longinotto: “Ik wil films maken die een situatie creëren waarin het publiek dicht bij een ander persoon komt, vaak met een heel andere achtergrond, en een moment van herkenning ervaart. Ik wil dat die ervaring intens en emotioneel is.”
  
  De regisseur kon daarbij gebruik maken van de kennis van coregisseur Jano Williams. Zij werkte – zeldzaamheid voor een buitenlander – jarenlang voor de Japanse radio en tv. Als programmamaker en journalist kende ze alle wegen in Tokio en was ze vertrouwd met de mensen en onderliggende maatschappelijke structuren die Japan tot Japan maken.