Models

Vivian, Lisa, Tanja. Drie modellen, drie vriendinnen, drie rivalen. Ze reizen van casting naar casting, zitten urenlang aan de telefoon met vriendinnen, mannen, moeders, agenten en fotografen, wachten op boekingen, meestal tevergeefs, en wankelen 's nachts van de ene club naar de andere.

De jonge Vivian, met nog steeds knuffels naast haar bed, schreeuwt in de spiegel ‘ik hou van jou’ of vraagt wanhopig aan elk van haar minnaars of hij ooit verliefd op haar zou kunnen worden, om vervolgens cocaïne te snuiven op een wc-bril.

In lange, zorgvuldig gecomponeerde shots onderzoekt Seidl hoe seks en carrière met elkaar verweven zijn. Zijn camera is nooit veroordelend, eerder liefdevol, met een speciale rol voor de spiegel in talloze scènes waarin de modellen make-up aanbrengen of zichzelf spiegelen. Zoals veel van zijn films is Models actueler dan ooit, in deze exhibitionistische samenleving waarin uiterlijk steeds belangrijker is om geaccepteerd te worden en je vervuld te voelen.

Menselijke kant

Models was Seidls laatste speelfilm voor zijn doorbraak Hundstage. Voor veel critici markeert het zijn overgang van documentaire naar fictie, hoewel Seidl zelf dit onderscheid verwerpt. "Ik maak films," zegt hij, "soms fictiefilms met documentaire elementen, en soms documentaires met fictie-elementen. Gewoon films."

Ook zei hij: "Regisseren was nog nooit zo moeilijk voor mij geweest als in deze film. Ten eerste omdat modellen er niet aan gewend zijn dat mensen interesse tonen in hun menselijke kant. Ten tweede omdat modellen eraan gewend zijn slecht behandeld te worden. En ten derde omdat ik te maken had met mensen die eraan gewend waren om alleen voor geld te werken. Maar geld kan niet de basis zijn voor een productieve samenwerking bij een film zoals ik die zie."