Mond

Toen regisseur Kurdwin Ayub (1990) een aantal jaren geleden Holzinger vroeg de hoofdrol op zich te nemen voor Mond, de eerste in de Sonne-Mond-Sterne-trilogie, stemde de Oostenrijkse choreograaf/performancekunstenaar gelijk toe, hoewel ze nog nooit in een speelfilm voor de camera had geacteerd.

In haar eerste rol is Holzinger volkomen overtuigend als Sarah, een ex-martial arts-vechter die naar Amman vertrekt om drie dochters van een steenrijke familie zelfverdedigingslessen te geven.

De tienerzusjes blijken echter vooral geïnteresseerd in Sarahs telefoon, die hen een veel ruimere internettoegang geeft dan ze zelf hebben. De zussen leiden een tamelijk geïsoleerd leven; ze mogen het luxueuze familieverblijf alleen verlaten onder begeleiding van een lijfwacht en vullen hun dagen met soaps kijken en shoppen.

Ook Sarahs droombaan als personal trainer met privé chauffeur blijkt benauwend; als ze in de bar van het hotel informeert naar de identiteit van haar werkgevers, beëindigt de barman het gesprek abrupt. Wat verbergt de familie?

Actie, horror, body art

Mond is zowel een persoonlijk verhaal als een politieke thriller - met actie- en horrorelementen - over ingeperkte vrouwenrechten. De film werd geproduceerd door de Oostenrijkse filmmaker Ulrich Seidl (1952), van wie Eye een eerste overzichtstentoonstelling presenteert.

Net als de films van Seidl, die opzien baarde met producties die zijn omschreven als ‘nietsontziend’ en ‘inktzwart’ (Hundstage, Im Keller, Paradise: Love), gelden de theaterstukken en performances van Holzinger (1986) als ‘confronterend’, ‘taboedoorbrekend’ en zelfs ‘onverzoenlijk’. In haar werk klinkt de erfenis door van Hermann Nitsch’ geruchtmakende Orgien Mysterien Theater, Marina Abramovics uitputtende performances en de body art van Carole Schneemann.

Hit op de de Biënnale

Holzingers recentste werk – een hit in de kunstwereld - is de inzending voor het Oostenrijkse Paviljoen van de Biënnale van Venetië 2026.

SEAWORLD VENICE is de evocatie van een waterwereld waarin onder meer gefilterde menselijke excrementen voeding geven aan een zelfvoorzienend hydrosysteem, terwijl een naakte vrouw op een jetski in razend tempo rondjes draait op het wateroppervlak. Saillant detail: de poep en pies worden aangeleverd door het publiek dat performatief mag participeren in de in de installatie opgenomen dixi’s. De bezoekers staan in de rij.