Obsessions

Wanneer een kamerhuurder een gat achter een schilderijtje in de muur ontdekt, raakt hij al gauw in de ban van wat hij aan de andere kant van de muur ziet gebeuren. Samen met zijn verloofde, de journaliste Marina (Alexandra Stewart uit Truffauts La nuit Américaine), onderzoekt de medisch student wat er zich in die kamer afspeelt, waarna de psychedelische thriller afkoerst op een schokkend einde.

Voor zijn speelfilmdebuut Obsessions, een ‘sex-psycho-suspense-murder-mystery’, ging de jonge Pim De la Parra doortastend te werk. Voor de score strikte hij niemand minder dan Hitchcocks vaste componist Bernard Hermann, en een piepjonge Martin Scorsese, toen nog filmdocent aan de Universiteit van New York, schreef mee aan het scenario. Voor het camerawerk contracteerde De la Parra Frans Bromet.

SeksgolfHoewel de ontvangst in Nederland wat lauw was, verkocht $corpio Films — het productiebedrijf van Wim Verstappen (Blue Movie, Dakota) en De la Parra — de rijkelijk met blote dames gestoffeerde thriller aan zo'n 65 landen. Vooral in Duitsland deed de film het goed. Vanwege de gewaagde blootscènes is Obsessions een voorloper van wat ‘de Nederlandse seksgolf’ werd genoemd.

Obsessions is in 2015 door Eye digitaal gerestaureerd op basis van drie oude projectiekopieën.

Inleiding door filmjournalist André van Waardenburg.

Dutch New Wave

Adriaan Ditvoorst, Pim de la Parra, Frans Weisz, Wim Verstappen, René Daalder en Nikolai van der Heyde waren de eerste lichting afgestudeerden van de Nederlandse Filmacademie, die was opgericht in 1958. De ‘Eerste Golf’ – ook wel ‘Dutch New Wave’ genoemd - was geïnspireerd door de nouvelle vague en het Italiaans neorealisme en hanteerde een veel vrijere, minder literaire stijl van filmen dan de voorgaande generatie.

De films van de Eerste Golf werden goed ontvangen, maar vonden geen groot publiek. Toch effenden deze makers het pad naar de grote successen van de Nederlandse publieksfilm in de jaren zeventig. Het programma Dutch New Wave brengt de speelfilms uit de late jaren zestig nog een keer aandacht en markeert tevens het afscheid van Eye’s conservator Nederlandse Film Rommy Albers.