Pather Panchali

Eigenlijk waren de hoogtijdagen van het Italiaanse neorealisme alweer voorbij toen regisseur Satyajit Ray met Pather Panchali de belangrijkste Indiase vertegenwoordiger van het genre maakte. De film was de eerste uit de zogenaamde Apu-trilogie waarin hij het alledaagse leven aan de onderkant van de Indiase maatschappij belicht, aan de hand van drie levensfases van de titelfiguur.

In dit eerste deel probeert Apu's vader de levensomstandigheden van zijn gezin te verbeteren door werk te zoeken in de stad. In zijn afwezigheid vergaat het de achtergeblevenen alleen maar slechter, maar gelukkig is er op het filmisch palet van Ray niet alleen somberheid te vinden. Te midden van alle tragiek is er ook plaats voor poëzie en humor.

Lyrische stijl

De Indiase filmmaker zag De Sica's neorealistische meesterproef Ladri di biciclette tijdens een bezoek aan Europa en vond zijn roeping. “Wie zegt dat je geen amateur-acteurs mag gebruiken? Wie zegt dat je geen film kan opnemen in de regen?”

Met zijn even documentaire als lyrische stijl bood Satyajit Ray een alternatief voor de traditionele Bollywood-cinema. Zijn vernieuwende werk – de 'Apu-trilogie' markeerde het ontstaan van een onafhankelijke Indiase cinema – werd in 1956 op het filmfestival van Cannes beloond met de Best Human Document Award. 4K-restauratie.

Akira Kurosawa: “Wie de films van Satyajit Ray niet heeft gezien is in de wereld zonder ooit de zon of de maan te hebben gezien.”

…de manier waarop Ray het plattelandsleven evoceert is ongeëvenaard, evenals de diepmenselijke blik op zijn personages…(NRC)

…meesterwerk…zo charmant en herkenbaar… (de Volkskrant)

Niet te missen…meesterlijk…zowel breekbaar als krachtig…lyrische, haast poëtische kwaliteit…tijdloos…Voor wie Satyajit Ray nog niet kent, is dit het perfecte beginpunt…sprankelende vertelling… (VPRO Cinema)