Peau d'âne

Catherine Deneuve schittert als prinses die zich moet verstoppen als keukenhulpje om een ​​ongewenst huwelijksaanzoek af te weren – van haar eigen vader, de koning (Jean Marais). Deze knotsgekke fabel over rijken die in armoede vervallen, met liedjes van Michel Legrand, balanceert op de grens tussen het serieuze en het satirische. Delphine Seyrig, in een heerlijke bijrol als een feeënmoeder, zingt een lied over de gevaren van incest. Samen bedenken ze een plan om de prinses te helpen ontsnappen aan haar wellustige vader: ze trekt de huid aan van een ezel en moet vervolgens wegrennen.

Peau d'âne is een van Demy’s meest onderschatte films, en is net zo bizar als hij klinkt. Met felgekleurde decors en prachtige kostuums creëert Demy een koortsdroom waarin hij een bekend verhaal – uit Sprookjes van Moeder de Gans van Charles Perrault – verdraait tot iets magisch en bizars.

In tegenstelling tot Demy's twee voorgaande musicals (Les parapluies de Cherbourg en Les demoiselles de Rochefort) worden nu de dialogen gewoon gesproken, maar meegesleept door de muziek van Michel Legrand barsten de acteurs toch regelmatig in gezang uit. Catherine Deneuve speelt zowel de dochter als haar moeder, de koningin. Peau d'âne was later een grote inspiratiebron voor The Love Witch van Anna Biller.