Safari

Grote mensen die wilde dieren doden in de savanne net zo normaal vinden als een jaarlijks skitripje. In hun tropenuniform vertellen ze over de rituelen voor een schot en de ontlading bij een gevonden kadaver. Ieder jaar staan ze in de wildreservaten van Zuid-Afrika en Namibië met een biertje in de hand uren te wachten om tegen betaling een leeuw, zebra of giraf neer te schieten. Wat drijft deze mensen?

In gestileerde tableaus en zonder commentaar brengt Seidl deze stuitende, zinloze moordpartijen in beeld terwijl de jagende vakantiegangers zich van geen kwaad bewust zijn. Openhartig vertellen ze hoe opwindend het is om de trekker over te halen – de ultieme machtsuitoefening. Het verschepen en villen van de karkassen laten ze over aan het arme zwarte personeel.

Plezierrooftochten

Dat hun plezierrooftochten in de ogen van velen walgelijk en pervers zijn, blijft buiten beschouwing in Seidls koele studie naar de exploitatie van de natuur door de mens. Juist door hen zonder vooroordelen te volgen weet Seidl de motieven van deze jagers te achterhalen, die anders voor ons verborgen zouden blijven.

Ulrich Seidl: "Met Safari wilde ik niet de rijken, de aristocraten, de sjeiks en de oligarchen laten zien die in Afrika op groot wild jagen, maar eerder de normale, de gewone jager. Jagen in Afrika is al jaren betaalbaar voor de gemiddelde westerse burger. Ik wilde ontdekken en portretteren wat zulke mensen motiveert om te jagen, en waarom ze er zelfs door geobsedeerd kunnen raken. Maar gaandeweg werd de film ook een film over doden. Over doden voor het plezier zonder ooit gevaar te lopen, over doden als een soort emotionele bevrijding."

...huiveringwekkende en verstilde documentaire... ★★★★★ de Volkskrant

...vlijmscherp observator... verstilde, kraakheldere tableaus... ★★★★ Trouw

...weerzinwekkend westers... ★★★★ NRC