Zidane, un portrait du 21e siècle

Hoe dicht kun je een fenomeen naderen? Douglas Gordon en Philippe Parreno probeerden het met zeventien camera’s die ze opstelden rond het veld waar Zinédine Zidane op 23 april 2005 voor Real Madrid een doodgewone thuiswedstrijd speelde tegen Villareal.

We zien een voet, een bal, een gezicht. Gras. Zweetdruppels op het ingezoomde voorhoofd van Zidane. Actie, rust, flarden stadionrumoer. Negentig minuten lang richten de camera’s zich op de stervoetballer van de jaren nul, de man van de geniale passes en hier en daar een kopstoot.

'Aqui!'

Van die 90 minuten doet Zidane het 85 minuten rustig aan. Wandelt naar voren en terug. Roept soms ‘aqui!’ als hij de bal aan de voet wil hebben. Strikt doelmatig – bijna als een katachtige – springt Zidane om met zijn energie. Geeft dan de magistrale pass waaruit gescoord wordt.

Gordons en Parreno's film vangt het fenomeen Zidane in beeld, geluid en muziek (van de legendarische postrockband Mogwai). Geen interviews, geen pratende hoofden, geen documentaire beelden. Alleen de bal, de mens en de wedstrijd.

Zidane, un portrait du 21e siècle is ook vaak museaal vertoond als videoinstallatie met twee schermen: een toont de gemonteerde filmversie, de ander de ongemonteerde footage van een van de 17 camera’s, de beelden lopen synchroon. Eye vertoont de gemonteerde film op doek.

Vertoning op 35mm uit de Eye-collectie.

© Producent Anna Lena Films en Nafalstrengir, coproductie Love Streams and Arte