Blue

In Derek Jarmans prachtige, laatste film (de regisseur overleed in 1994 aan aids) blikt de maker van Caravaggio terug op zijn leven en de vele vrienden die hij heeft verloren aan aids. Hij spreekt hij zonder terughoudendheid over zijn ziekte en zijn oprukkende blindheid. Deze buitengewone filmervaring bestaat uit een puur blauw scherm met op de geluidsband een opmerkelijke stemmencollage van vaste Jarman-medewerkers Tilda Swinton, Nigel Terry en John Quentin, en een uitzonderlijke ambient soundtrack van Simon Fisher Turner met Brian Eno, Coil en anderen.

Een belangrijke inspiratiebron voor Blue was het werk van de Franse schilder en performancekunstenaar Yves Klein. Kleins concept van 'De Leegte' werd uitgedrukt in grote monochrome schilderijen in een tint en pigment die bekend zouden worden als International Klein Blue (IKB). Iedereen kan zijn eigen interpretatie loslaten op dit blauw, precies wat Jarman ook wilde bereiken.

Filmmaker Derek Jarman (1942-1994) was filmer, schilder, dichter, dagboekschrijver, beroemd tuinier en een prominent figuur in de avant-garde en queer Londense kringen van de jaren 70 tot en met de jaren 90. Blue, zijn testament over leven en liefde in de tijd van aids, bevat naast vele bespiegelingen over leven en loslaten ook commentaar op queer-activisme in tijden van wijdverbreide institutionele homofobie die in Groot-Brittannië onder Thatcher in de jaren 80 de overhand had gekregen.

Vertoning op 35mm (uit de Eye-collectie) ter gelegenheid van Wereld Aids Dag op 1 dec.