Between the Lines

Ze werken met elkaar, hebben gedeelde idealen, delen soms het bed, strijden voor gelijkheid en een Amerika bevrijd van racisme en armoede. Het zijn de aloude sixtiesidealen die ogenschijnlijk nog overeind staan op de redactie van de Back Bay Mainline, Bostons alternatieve weekblad.

Dat de Back Bay Mainline het commercieel zeker niet onaardig doet, is ook een groot mediaconcern opgevallen; die koopt het blad op, de redactie ziet zich geconfronteerd met het harde kapitalisme dat het zegt te bestrijden, spanningen lopen op.

Wonden likken

Met een been staan de flashy rockcriticus Max (Jeff Goldblum), voormalige sterreporter Harry (John Heard), de sympathieke huisfotograaf Abbie (Lindsay Crouse) en reporter Lynn (Jill Eikenberry) nog in de sixties. Het andere been moet landen in de ontnuchterde werkelijkheid van de seventies, het decennium waarin de VS de wonden likte van het Watergateschandaal en een nieuw conservatisme de progressieve idealen naar de zijlijn dreef.

Met Between the Lines, haar tweede lange speelfilm, schetst Joan Micklin Silver een humoristisch, warm portret van een generatie in verwarring. Opvallend: het zijn de vrouwen die het best in staat zijn de nieuwe werkelijkheid te beoordelen; genadeloos prikken ze vage, met de mond beleden idealen door en dwingen de mannen met beide benen op aarde te komen. Zij houden de vlam van de sixties brandende en nemen de doorslaggevende besluiten.

Vertoning van de 2K-restauratie (Cohen Media Group)

Over de regisseur

Terwijl mannen als Martin Scorsese, Francis Ford Coppola en Peter Bogdanovich begin jaren zeventig furore maakten als de hippe regisseurs van het nieuwe, avontuurlijke Hollywood, werkte Joan Micklin Silver (1935-2020) in de luwte gestaag door aan een oeuvre.

De in een gezin van Russisch-joodse immigranten geboren scenarioschrijver, speelfilmregisseur en documentairemaker boekte haar eerste succes met Hester Street (1975), verfilming van een novelle over joods (immigranten)leven in Amerika. Hester Street was een van de eerste independent films die genomineerd werd voor een Oscar (Beste vrouwelijke hoofdrol) en was – ondanks bezwaren van distributeurs die de film als ‘te etnisch’ bestempelden – een stevig commercieel succes (opbrengst: 5 miljoen dollar).

Zoals meerdere vrouwen in de filmindustrie stuitte Micklin Silver op forse tegenwerking; vrouwen werden als een ‘probleem’ gezien: ze zouden te weinig autoriteit op de set hebben, het werk fysiek niet aankunnen of emotioneel te labiel zijn. Niets van dat alles bleek waar, zoals Silver en andere vrouwelijke regisseurs bewezen.

De studio’s weigerden ook haar tweede speelfilm, Between the Lines. Ook nu slaagden Micklin Silver en haar man, projectontwikkelaar Raphael D. Silver, erin de film zelf te produceren en uit te brengen, opnieuw met succes.

Later werkte Micklin Silver wel met grote studio’s, onder andere voor United Artists (Chilly Scenes of Winter, 1979), Warner Brothers (Crossing Delancey, 1988) en New Line Cinema (Big Girls Don’t Cry... They Get Even (1991). De films verdienden meestal het drie- tot tienvoudige terug van de productiekosten, stevig bewijs dat vrouwen in het Amerikaanse commerciële systeem niet onderdeden voor mannelijke regisseurs.

Naast haar werk in de speelfilm – ze werd geroemd om haar acteursregie en gevoel voor humor – was Joan Micklin Silver actief als regisseur van tv-films, educatieve documentaires, theaterstukken en radioprogramma’s. Haar veelzijdige, maar nog altijd onderbelichte carrière geldt als inspirerend voorbeeld voor vrouwelijke filmmakers.