Girlfriends

Twintiger Susan Weinblatt (Melanie Mayron) probeert het te maken als kunstfotograaf in New York; dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de galeriewereld van The Big Apple laat zich niet zomaar veroveren.

Om de eindjes aan elkaar te knopen fotografeert Susan talloze bar mitzvahs; ook is ze de beste vriendin van huisgenoot Anne, met wie ze lief en leed deelt. Als Anne het appartement verlaat om te trouwen blijft Susan achter; ze moet nog harder werken om de huur te betalen, steun vindt ze bij een oudere man, rabbijn Gold (Eli Wallach), die een geheime crush op de levendige Susan heeft.

Inspiratiebron

Girlfriends was de eerste lange speelfilm van Claudia Weill (1946), een van de vergeten vrouwelijke regisseurs van het Nieuwe Hollywood, de generatie filmers die zich losmaakte van de gestileerde, dramaturgisch afgetimmerde en louter op commercieel succes gerichte producties van de grote studio's.

Het onafhankelijk gemaakte Girlfriends werd ontvangen als een onopgesmukte, authentieke ‘comedy of manners’ over het leven van jonge vrouwen in de grote stad. Weills eerste speelfilm groeide uit tot inspiratiebron voor latere regisseurs als Greta Gerwig (Frances Ha, Lady Bird) en Lena Dunham (tv-serie Girls), die ook films maakten over levensechte vrouwen verwikkeld in relaties en vriendschappen.

Rijke carrière

Na het succes van Girlfriends (de film werd aangekocht door Warner Brothers) regisseerde Weill voor Columbia Pictures haar tweede speelfilm.

It’s My Turn (1980) - over de relatie van een vrouwelijke wiskundelerares (Jill Clayburgh) met haar stiefmoeders zoon (Michael Douglas) - was tegelijk Weills laatste speelfilm. Bij de opnamen ondervond ze te veel hinder van de (seksistische) mannelijke crew; filmvakvrouw Weill vertrok naar Los Angeles waar ze een rijke carrière had als regisseur van tv-series (o.a. Cagney & Lacey, The Twilight Zone) en als gelauwerd theaterregisseur en filmdocent.