Flodder

Flodder werd bij verschijning door wat de ‘serieuze filmkritiek’ heette weggezet als een "dolgedraaide lachmachine met tieten en billen die uit zichzelf een hol geschater produceert" (Het Parool). Maas trok zich er niets van aan; zijn stripverhaal-achtige satire op een asociale familie die door een goedbedoelende sociaal werker in een dure villawijk wordt geplaatst, stevende in sneltempo af op ruim twee miljoen bezoekers en massieve verdiensten uit video-exploitatie.

Slechts twee keer eerder draaide Flodder in het filmmuseum. Teken wellicht dat het eind jaren veertig van de vorige eeuw opgerichte instituut voor de cinematografie altijd enige huivering heeft gevoeld bij het vertonen van kaskrakers en/of exploitatie- en genrefilms – films die draaiden op plekken waar meestal geen coltruidragende cinefiel werd gesignaleerd, maar waar de recettes juichend recordhoogtes bereikten.

Subtiel als een Leopardtank

Dat de film zeer professioneel in elkaar stak (het scenario volgde feitelijk de wetten van het volkstheater), werd wel genoteerd door de destijds gevreesde filmcriticus Hans Beerekamp (NRC Handelsblad), die Flodder omschreef als "een dijk van een film, die met de subtiliteit van een Leopardtank over de zure bedenkingen van de filmrecensenten heenwalst, recht op zijn doel af."

Loopje nemen

Flodder maakte van Ma Flodder (Nelly Frijda, met sigarenstomp in het hoofd, bloemetjesjurk en regenlaarzen), sociaal werker Sjakie (Lou Landré), dochter Kees (Tatjana Simic) en Johnnie (Huub Stapel, in de latere tv-serie Coen van Vrijberge de Coningh) archetypische Nederlandse comedypersonages – uitgekookt namen ze een loopje met het overvloedig gesubsidieerde hulpverleningsapparaat van de verzorgingsstaat.

Vertoning op 35mm (Eye-collectie).