
Het compromis
Philo Bregstein / NL, 1968 / 84 min.
Eerste lange speelfilm documentairemaker, schrijver en essayist Philo Bregstein, die in de jaren zestig tot de eerste lichting Filmacademiestudenten behoorde. Amsterdam, 1968: te midden van alle love, peace & happiness legt een jong echtpaar het burgerlijke instituut huwelijk onder het vergrootglas.

Amsterdam, 1968. Na de Summer of Love in San Francisco raakt ook de hoofdstad aangestoken door de geest van love, peace & happiness en worden burgerlijke waarden en normen op de proef gesteld.
Maya, een model en Hans, een jonge linkse journalist, bezoeken de voorstellingen van het geruchtmakende New Yorkse avant-gardegezelschap The Living Theatre. De twee leggen hun relatie onder het vergrootglas. Leven ze in een armzalig compromis of is het huwelijk een instituut dat de moeite waard is om voor te vechten?
Het echtpaar onderwerpt zich aan een pijnlijk zelfonderzoek en weet zich – ondanks de plotselinge verliefdheid van Maya voor een van de acteurs van The Living Theatre, een Amerikaanse dienstweigeraar – te herpakken.
Het compromis werd op het filmfestival van Venetië onderscheiden met de Gouden Duif voor de beste debuutfilm. De hoofdrollen werden gespeeld door schrijver Gerben Hellinga en Bregsteins echtgenote Marline Fritzius.
Documentairemaker
Bregstein, die net als Frans Weisz aan de Centro Sperimentale di Cinematografia in Rome had gestudeerd, maakt na Het compromis nog enkele documentaires, onder meer over joods Amsterdam, het leven van de historicus Jacques Presser en het werk van Pier Paolo Pasolini. Ook schreef hij lange tijd kunst- en cultuuressays voor De Groene Amsterdammer.
Inleiding door Bregstein-kenner Rob Zeeman. Voorfilm: Tutti per un provino (Philo Bregstein, afstudeerfilm Centro Sperimentale di Cinematografia, 1966, 10').
Dit is onderdeel van
Details
Regisseur
Philo Bregstein
Productiejaar
1968
Productieland(en)
NL
Originele titel
Het compromis
Lengte
84 min.
Taal
zonder
Ondertiteling
ZONDER
Drager
DCP
Onderdeel van
Dutch New Wave
Ze waren jong en wilden afrekenen met de in hun ogen burgerlijke Nederlandse films van de jaren vijftig. Adriaan Ditvoorst, Pim de la Parra, Frans Weisz, Wim Verstappen, René Daalder en Nikolai van der Heyde waren in de ban van de vrije, onopgesmukte filmstijl van het Italiaanse neorealisme en de Franse nouvelle vague; net als Roberto Rossellini, Vittorio De Sica, François Truffaut en Jean-Luc Godard wilden ze films maken over het leven zelf, met levensechte personages.



Voorrang op tickets? Steun Eye en zie meer.



