MIVC: Echoes of Existence

Hoe zou het zijn als er geen ‘ik’ was, als de lijnen die ooit met elkaar verweven waren en onze wereld vormden, stil zouden vallen, tot zwijgen gebracht in een overweldigende pauze – een afwezigheid van landschap waar ooit de kosmos bloeide? Rond die overblijfselen dwalen losgezongen gebaren rond in steeds kleiner wordende coördinaten, waar signalen elkaar kruisen maar onopgelost blijven.

Nadat de wereld stilletjes ten einde was gekomen en de mensheid van het toneel was verdwenen, bleef er iets merkwaardigs achter in het stof – dat oude, veerkrachtige gezoem hield aan; een residu dat weigerde te verdwijnen. De angst voor verlies beweegt zich langs vluchtige genoegens en laat ongrijpbare schaduwen achter die weerklinken in emotionele ruïnes. Tijd – leeg, zonder doel – hangt in de lucht als een uitgehold ornament van een verdwenen beschaving, terwijl het zelf door zijn eigen ingestorte interieurs dwaalt en blijft hangen bij drempels die het niet langer kan overschrijden.

Een schreeuw – ver weg, vertraagd – vormt een alledaagse apocalyps, die zich uitstrekt over continenten en de ruimtes tussen werelden. Hier bestaan schepping en vernietiging naast elkaar, wat een onbekende aanwezigheid en een nooit volledig te bevatten realiteit oplevert. Als de dood een apocalyps is op individuele schaal, dan wordt ouder worden de langzame aftelling daarnaartoe: een ouroborische ineenstorting waarin het verleden en de toekomst elkaar bijna raken.

Deze korte films verzamelen wat blijft bestaan in de nasleep van al die eindes en vormen een echo van het leven dat doorgaat, zelfs wanneer al het andere heeft geleerd om te stoppen.