Pink Flamingos

In de vroege jaren zeventig – de beloftes van de hippie-idealen niet ingelost, tienduizenden jonge mannen hun leven verloren in de imperialistische Vietnamoorlog – maakte John Waters naam in de underground van Baltimore.Alle waarden van de American Dream gingen in zijn films aan flarden; Waters’ vertellingen over in allerlei opzicht onaangepaste individuen – misfits, dieven, drag queens, vertegenwoordigers van wat nu de LHBTQI-beweging heet – waren groteske, ultra lowbudgetkomedies waarin over the top-shockeffecten werden opgediend ter bevordering van de bevrijdende alternatieve lach. Vaudeville in de stijl van Mark Twain, maar dan in een pre-punkomgeving, zou je kunnen zeggen.Met Female Trouble (1974) en Desperate Living (1977) vormt Pink Flamingos (1972) de zogeheten ‘trash trilogy’ – drie films waarin John Waters het outcast-zijn viert in films die sleazy uitvergrotingen zijn van personages en lifestyles in de underground. Berucht Veel trashier dan in Pink Flamingos – 4K-gerestaureerd – kan het niet worden; Divine strijdt met een drietal anti-socialen om de titel van ‘meest weerzinwekkende, groezelige persoon van Baltimore’ – een uitdaging die met verve wordt aangegaan, tot en met de laatste beruchte scène, waarbij menig bioscoopganger geschokt de zaal verliet.