Sátántangó

Het lijkt bijna onmogelijk: een werkdag lang in de bioscoopstoel, kijkend naar een en dezelfde film. Toch is dat wat de Hongaarse regisseur Béla Tarr van zijn publiek eist, en dat dat geen probleem is, bewezen de lyrische reacties van filmkijkers en kritiek bij uitbreng van Sátántangó in 1994 en bij latere hervertoningen. Drank, veel drank en het gerucht dat de doden zijn opgestaan nemen bezit van de verbeelding van de bewoners in Sátántangó.

Als een tango

Sátántangó (4K-restauratie) is niet alleen een eerbetoon aan een klassieker van de Oost-Europese film, maar ook de kans om kennis te maken met een uitzonderlijk begaafde verhalenverteller-in-beelden. Sátántangó is gestructureerd als een tango door het heden en verleden. In twaalf ‘bewegingen’, opgenomen in lange takes in een betoverend zwart-wit, neemt Tarr je mee naar een morsig dorpje in Hongarije. De werknemers van de voormalige collectieve boerderij zijn radeloos na de val van het communisme; zekerheden zijn verdwenen, wat rest is de dorpskroeg en roddels over herrijzende doden.

Trilogie

Sátántangó behooort met Damnation (1988) en Werckmeister harmóniák (2000) tot een trilogie die tot stand kwam in samenwerking met de Hongaarse romanschrijver en scenarist László Krasznahorkai, die op 9 oktober 2025 de Nobelprijs voor Literatuur won. De films zijn een commentaar op de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving; onverwachte, bedreigende ontwikkelingen blijken het dierlijke in de mens omhoog te brengen.

…monumentale verbeelding…groots…zie een film die je nooit meer vergeet. (***** Trouw)

…zalig sombere, aangrijpende én gruwelijk komische ervaring die je voor altijd bijblijft. Wat een traktatie dus van filmmuseum en -distributeur Eye…een fraaie 4K-restauratie die de modder nog dikker maakt, de regen nog striemender, de beloning nóg groter… (de Volkskrant)

...zijn absolute meesterwerk...hypnotiserend...imponeert van begin tot eind...meesterlijk...eindeloos en mateloos meeslepend...schoonheid... hypnotisch...geestverruimende ervaring... (Filmkrant)

Op verzoek van Béla Tarr zijn de pauzes kort, om de kijker zo min mogelijk uit de film te halen. Na 137 minuten is er een pauze van 20 minuten. Het tweede deel is 125 minuten lang waarna een pauze van 30 minuten volgt. Het resterende deel duurt dan nog 177 minuten.