The Limits of Control

The Limits of Control is een spionagefilm zonder actie, een mysterie in vrije vorm dat zich bijna volledig afspeelt in de tijd tussen de verhaallijnen. Isaach De Bankolé is The Lone Man, dwalend door pittoresk Spanje. Hij is een man met een missie – iets rond een bedrijfscomplex gerund door Bill Murray – maar het ondoorzichtige doel is minder belangrijk dan de stappen die daar naartoe leiden. Bill Murray, Tilda Swinton en Gael García Bernal wisselen ondertussen mysterieuze luciferdoosjes uit, met een sleutelrol voor de abstracte schilderijen van onder andere Antoni Tapies. Gitaarsnaren blijken dodelijke wapens.

Jarmusch speelt met schalks met de conventies van de spionagefilm (zwevende helikopters, ansichtkaarten met aanwijzingen, raadselachtige dialogen) en voert die door tot in abstractie, waardoor The Limits of Control een "puur beeld-en-geluidservaring" (The New York Times) wordt.

The Limits of Control is gestructureerd als een muziekstuk, waarbij overbodige conventionele verhaallijnen zijn weggelaten. In plaats daarvan spreken de betoverend intense beelden van Wong Kar Wai's favoriete cameraman Christopher Doyle, die deze existentiële odyssee heeft vastgelegd. De scène met Tilda Swinton – met witte pruik – waarin ze spreekt over haar diepe liefde voor film, is zo sterk dat hij ook goed als een autonome korte film zou werken. Met muziek van de band van Jarmusch, Bad Rabbit.

Voorfilm

Voorafgaand aan The Limits of Control zie je de korte Frans-Amerikaanse productie Physique diabolique van Segundo de Chomón (1912, 4’) met een nieuwe score van Thijs Havens (Eye). Een raadselachtige film met een hoofdrol voor de duivel die zichzelf in brand steekt. Persoonlijke keuze Tilda Swinton, die voor alle hoofdfilms een korte film selecteerde – uit haar eigen filmografie of uit de Eye-collectie.