Early Seidl Shorts

Tussen 1980 en 1982 verbleef Ulrich Seidl op de filmacademie van Wenen, tegen de wens van zijn strengkatholieke ouders in. Zij hadden hun zoon liever een priesteropleiding zien volgen. Seidl was er echter alles aan gelegen om films te maken en te ontsnappen aan het milieu van de provinciale ‘Kleinstadt’ in Neder-Oostenrijk.

Na twee korte films was het avontuur op de academie voorbij; als filmstudent al had Seidl zo zijn eigen opvattingen over wat een documentaire zou moeten zijn, de manier waarop Seidl Einsvierzig en Der Ball had gedraaid, beviel het conservatieve docentenkorps in het geheel niet. De statische, strak symmetrische camera-instellingen (bij Einsvierzig op 1.40 meter hoogte, de lengte van Karl) en de toon van de films – kritisch observerend, soms satirisch - werd als schokkend en respectloos ervaren.

Stilering als handelsmerk

Interessant is wat Seidl in een latere fase van zijn carrière opmerkte over het documentaire genre. Voor Seidl is de grens tussen fictie en werkelijkheid dun, zeker als je de documentaire opvat als een extreme stilering van de werkelijkheid.

Seidl, in gesprek met een filmjournalist: “Wat is ‘documentair’? Dan moet je met een verborgen camera opnamen maken, dat is documentair. Maar zodra je met een camera verschijnt, grijp je in in de werkelijkheid. Het is raar om dan te doen alsof dat niet zo is. Je filmt, je stelt een vraag, je monteert - allemaal ingrepen. De wereld die ik met filmische middelen schep, díe moet waarachtig zijn en kloppen. In hoeverre ze geënsceneerd is, is van een andere orde. Mij interesseert dat in elk geval niet.”

Inleiding en gesprek

Dinsdag 29 september leiden Eye-curator Jaap Guldemond, samensteller van de Ulrich Seidl-tentoonstelling, en Eye-programmeur Thijs Havens de voorstelling in en gaan in gesprek over het werk van Ulrich Seidl.