Deze expositie is gewijd aan de gevierde Schotse acteur, kunstenaar, schrijver en stijlicoon Tilda Swinton. Er zijn vele tentoonstellingen gemaakt over films en regisseurs, maar de rol van de acteur heeft nooit op deze manier centraal gestaan. Deze unieke en persoonlijke tentoonstelling staat in het teken van creatieve samenwerkingen en Swintons uitzonderlijke bijdragen daaraan.
Tilda Swinton – Ongoing
Hier vind je de zaalteksten en audiotour van de tentoonstelling.
photo courtesy of Casper Sejersen
Tilda Swinton maakt duidelijk dat kunst en film nooit alleen worden gemaakt. Ze laat zien hoe kunst en film onderdeel zijn van een voortdurende dialoog, in een uitwisseling gebaseerd op vertrouwen, waar rollen vervagen en gezamenlijke ideeën kunnen ontkiemen. Deze filosofie was al zichtbaar in Swintons vroegste films, met name in haar werk met Derek Jarman. In de loop van de tijd kwamen er nieuwe vrienden bij en ontwikkelden ze nieuwe projecten. Joanna Hogg, Apichatpong Weerasethakul, Luca Guadagnino, Olivier Saillard, Jim Jarmusch, Tim Walker en Pedro Almodóvar zijn dierbare partners met wie Swinton hechte, verrijkende – en nog steeds voortdurende – artistieke vriendschappen heeft opgebouwd. Ook voor Eye is het een hartelijk weerzien met gewaardeerde regisseurs, wier werk al lange tijd wordt gevolgd en getoond in uiteenlopende programma’s, tentoonstellingen en retrospectieven.
In de tentoonstelling Tilda Swinton – Ongoing geven zij samen inzicht in de relaties die vormend zijn geweest voor Swinton als kunstenaar. Ongoing toont werken die voortkomen uit vriendschap, creativiteit en politieke urgentie. Juist vanuit intieme kennis, van elkaars achtergrond, beweegredenen en interesses, ontstaan er buitengewone projecten binnen cinema, kunst en mode. In de tentoonstelling zijn de vruchten van deze uitwisselingen te zien in de vorm van nieuwe kunstwerken. Elk van deze samenwerkingen is uniek, ontstaan uit openheid, nieuwsgierigheid en gemeenschappelijkheid. Ze laten zien dat cinema niet alleen een ruimte is om verhalen te vertellen, maar ook om te onderzoeken, te experimenteren en te rouwen; of als een plek voor uitwisseling, reflectie en protest.
In de loop van de tijd zijn deze relaties verdiept en in aantal gegroeid. Daarom is deze tentoonstelling geen retrospectief, maar een moment van samenkomst, van viering – als een daad van vertrouwen in de toekomst. Dit is geen finale, maar een kans om de balans op te maken en te reflecteren. Het is een mijlpaal in een voortdurende reis die draait om nieuwsgierigheid en vriendschap: Tilda Swinton – Ongoing.
Derek Jarman
Derek Jarman (Northwood, 1942–Londen, 1994) was filmer, schilder, dichter, dagboekschrijver, gevierd tuinier, politiek activist en een prominent figuur in de avant-garde en queer Londense kringen. Tilda Swinton begon haar carrière als actrice in Jarmans Caravaggio (1986) en zou nog vele films met hem maken, waaronder The Last of England, The Garden, War Requiem, Edward II en Wittgenstein. De iconische film Blue bevat naast vele bespiegelingen over leven en loslaten ook commentaar op queer-activisme in tijden van wijdverbreide institutionele homofobie onder Thatcher in de jaren 80.
Toen Jarman in 1988 te horen kreeg dat hij besmet was met het hiv-virus zat hij niet bij de pakken neer maar bleef hij doorfilmen. Blue, oorspronkelijk een reeks geïmproviseerde concerten en als film bestaand uit puur blauw beeld, werd gemaakt als directe reactie op het verlies van zijn gezichtsvermogen. Het was zijn laatste film.
Swinton en Jarman brachten veel tijd door in Jarmans Prospect Cottage, een bijzonder zwart-geteerd houten huis aan de kust in Dungeness, Kent (VK). Rond het huis, in de kiezels van het strand, legde Jarman zijn beroemd geworden tuin aan, met onverschrokken planten die bestand zijn tegen het zoute zeeklimaat en sculpturen van drijfhout en andere strandvondsten. Het was hier dat Jarman en Swinton experimenteerden met Super8 en materiaal ontwikkelden dat later The Last of England en The Garden (1990) zou vormen. Derek Jarman overleed op 19 februari 1994 aan de gevolgen van hiv/aids.
Tilda Swinton blijft zich inzetten om Jarmans werk levend te houden en wereldwijd te delen met nieuwe generaties. In 2020 leidde ze de succesvolle campagne om Prospect Cottage te behouden en was zij initiator van een programma van kunstenaarsresidenties aldaar.
De conversatie tussen Derek Jarman en Tilda Swinton is voortdurend.
The Last of England, 1987 / Timeslip, 1988/2025
Tilda Swinton beschrijft haar vroege samenwerkingen met Derek Jarman als een speelplaats – haar zandbak – waarin ze negen jaar de vrijheid had om met hem te experimenteren. Ze maakten samen negen films. Jarman was al een gevestigde filmmaker toen ze elkaar ontmoetten. Hun tijd samen was Swintons leerschool. Het vormde de basis voor al haar verdere werk en haar ideeën over een collectieve manier van werken. In deze vertrouwde omgeving, waarin iedereen elkaar ondersteunt, vond ze een manier om een eigen vorm te ontwikkelen – autonoom, maar in nauwe creatieve dialoog met een collega (Jarman); autobiografisch, maar in een kunstvorm gegoten; geacteerd, maar zonder al te veel interpretaties.
In de tentoonstelling presenteren we materiaal dat Jarman en Swinton samen maakten. Naast de slotscène van de experimentele film The Last of England (1987) zijn er twee korte compilaties te zien die speciaal voor deze tentoonstelling zijn samengesteld uit nooit eerder vertoond materiaal. Deze fragmenten roepen de sfeer op van hun dagelijkse praktijk van filmen met een Super8-camera – en hoe ze die werkwijze vertaalden naar een inmiddels iconische speelfilm, die wereldwijd al bijna veertig jaar wordt vertoond. Ook zijn er objecten te zien die Jarman aan Swinton cadeau deed en die zij beschrijft als ‘sporen’ uit die vroege dagen van haar leven als kunstenaar, dat zich altijd is blijven ontwikkelen.
The Last of England (Derek Jarman, 1987)
fragment van 12 minuten
courtesy Tigon Film Distributors
Timeslip (Derek Jarman, 1988/2025)
S8mm overgezet naar video
4 minuten / 9 minuten
gefilmd in Dungeness, Kent door Derek Jarman
met dank aan BFI National Archive
Timeslip (Derek Jarman, 1988/2025) (© Studio Hans Wilschut)
The Last of England (Derek Jarman, 1987) (© Studio Hans Wilschut)
Joanna Hogg
De Britse filmregisseur en scenarioschrijver Joanna Hogg (Londen, 1960) werkte samen met haar jeugdvriendin Tilda Swinton aan The Souvenir, The Souvenir: Part II en The Eternal Daughter. De verhalen van hun gemeenschappelijke films zijn beïnvloed door hun levensloop, met name de relatie tussen moeders en dochters. Hogg wordt geprezen om haar emotioneel gelaagde vertelkunst en verfijnde visuele stijl. Tilda Swinton noemt The Eternal Daughter (2022) een van haar belangrijkste en persoonlijk waardevolle werken. In de film speelt ze zowel een middelbare filmmaker (Hoggs alter ego) als haar oudere moeder. De film werd volledig geïmproviseerd door Swinton, waarbij ze beide rollen tegelijkertijd in gesprek met elkaar vertolkte – een ongeëvenaarde prestatie.
Joanna Hogg en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
Flat 19, 2025
Tilda Swinton en regisseur Joanna Hogg ontmoetten elkaar op kostschool in 1972, toen ze tien en elf jaar oud waren. Beiden zouden hun leven gaan wijden aan film. In het werk van Joanna Hogg spelen persoonlijke geschiedenissen en specifieke tijdsperiodes een prominente rol. In 1983, na haar studie, verhuisde Tilda Swinton naar een appartement nabij King’s Road in Londen, waar ze de volgende vijftien jaar woonde. Flat 19 is een multimediale reconstructie van Swintons appartement en een verkenning van geheugen, ruimte en persoonlijke geschiedenis. Het is een poging de sfeer van een heel specifiek moment in Swintons leven terug te halen, zowel het moment net voordat ze Jarman ontmoette als het begin van haar samenwerking met hem. ‘De zoektocht naar herinneringen gaat niet over het achterhalen van feiten maar over het vinden van onszelf.’
Flat 19 (Joanna Hogg, 2025)
filmset met multi-channel audio, loop
courtesy Joanna Hogg
ruimtelijk ontwerp: Stephane Collonge
geluid: Jovan Ajden
Flat 19 (Joanna Hogg, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Flat 19 (Joanna Hogg, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Luca Guadagnino
De Italiaanse filmregisseur, producent en scenarioschrijver Luca Guadagnino (Palermo, 1971) werkt nauw samen met Tilda Swinton en heeft tot nu toe vijf films met haar gemaakt: The Protagonists (1999), Tilda Swinton: The Love Factory (2002), Io sono l’amore (2009), A Bigger Splash (2015) en Suspiria (2018). Guadagnino’s films worden gekenmerkt door complexe emoties, queerthematiek, erotische spanning en weelderige beelden. Hij verwierf verdere erkenning met onder andere Call Me by Your Name (2017). Zijn meest recente project is de film over cultschrijver en verslaafde William Burroughs, Queer (2024). Guadagnino ontving talrijke onderscheidingen, waaronder een Zilveren Leeuw (Filmfestival van Venetië) en nominaties voor een Oscar en drie BAFTA Awards.
Luca Guadagnino en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
Camaraderie, 2025
In 1994, kort nadat Derek Jarman was overleden, ontmoetten Tilda Swinton en Luca Guadagnino elkaar in Rome – tijdens een Jarman-symposium. Op dat moment droeg ze een rode trui met een aantal steekwoorden – een trui die ze tot op de dag van vandaag nog draagt. Niet alleen zouden Guadagnino en Swinton samen vijf films maken, ook praten ze vaak uitgebreid over het leven van alledag en hoe dat beter vorm te geven. Hun gezamenlijke filmavontuur is, zoals ze het zelf zeggen, geworteld in het ‘zinnelijke’.
Voor de tentoonstelling creëerde Luca Guadagnino een ode aan Swinton: een intiem portret in de vorm van een zilveren sculptuur en een korte film. We zien Swinton van ons weg bewegen – Guadagnino’s perspectief op haar als vriendin – de heuvel oplopend en dieper de natuur in, totdat ze ten slotte naar hem/het publiek/de camera kijkt met een blik die openstaat voor talloze interpretaties, maar geworteld is in openheid. Ze draagt dezelfde trui als toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten.
Camaraderie (Luca Guadagnino, 2025)
video, kleur, geluid, 1.54 minuten
zilver, eikenhout, Vichy textielbehang
Camaraderie (Luca Guadagnino, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Camaraderie (Luca Guadagnino, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Tilda Swinton
1994 was het jaar waarin Tilda Swinton Derek Jarman verloor. Datzelfde jaar woonde ze, 33 jaar oud, de begrafenissen bij van 43 vrienden, allen ten prooi gevallen aan de dodelijke gevolgen van de hiv/aids-epidemie. Deze ingrijpende ervaring was voor haar de reden om een stap terug te doen, te rouwen en na te denken over sterfelijkheid en tijdelijkheid. The Maybe is het resultaat van deze reflectie: een live-installatie, voor het eerst gepresenteerd in Londen in 1995, en het daaropvolgende jaar in Rome. Voor Swinton roept het liggen, het slapen ‘in het openbaar’ herinneringen op aan het waken aan het ziekenhuisbed, ervaringen van de voorgaande jaren. Swinton heeft echter het vermogen om opnieuw te ontwaken – een voorrecht dat haar verloren vrienden ontzegd was.
The Maybe, 1995
Ze gaat in de glazen vitrine liggen, geïsoleerd en alleen, uur na uur, omringd door museumbezoekers, zichtbaar zoals in een filmische close-up en aanwezig, zoals bij elke vorm van live-performance. Menselijk en humaan. Dichtbij om aan te raken, maar onbereikbaar achter glas. Bij de eerste uitvoering in de Serpentine Gallery in Londen in 1995 kwamen in één week maar liefst 22.000 bezoekers naar haar kijken, een absoluut record.
De momenten waarop Swinton in 2013 The Maybe opvoerde in het New Yorkse MoMA waren onaangekondigd en verspreid over drie maanden. Sindsdien melden mensen regelmatig dat ze de installatie op verschillende momenten toevallig hebben gezien.
Tilda Swinton heeft The Maybe altijd als een doorlopende, voortdurende performance voor ogen gehad.
The Maybe (Tilda Swinton, 1995/2013)
glas, staal, matras
courtesy Tilda Swinton & Brian Swardstrom
Monitor:
fragmenten van foto- en videomateriaal uit The Maybe, Serpentine Gallery, Londen (Jacqueline Lucas Palmer, 1995)
fotografie, VHS-opname, 2.14 minuten
Tilda Swinton performing The Maybe, Serpentine Gallery, London, 1995. Photo: © Hugo Glendinning
Apichatpong Weerasethakul
De Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul (Bangkok, 1970) won een Gouden Palm met Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) en de Juryprijs in Cannes met Tropical Malady (2004) en Memoria (2021). Tilda Swinton en Weerasethakul zijn al jaren ‘droomvrienden’. Beiden vinden het belangrijk – in hun werk en in hun leven – zich volledig te openen voor de wereld en te luisteren naar wat de planeet ons als mensen te vertellen heeft. Gedurende zeventien jaar spraken ze over wat uiteindelijk Memoria zou worden: een meditatieve film over een orchideeënspecialist in rouw die een mysterieuze knal hoort en op zoek gaat naar de betekenis ervan.
Weerasethakuls werk was eerder in Eye te zien in de tentoonstelling Locus, Apichatpong Weerasethakul – Cao Guimarães (2017).
Apichatpong Weerasethakul en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
Phantoms, 2025
Tilda Swinton en Apichatpong Weerasethakul begonnen bij hun eerste ontmoeting te praten over een mogelijke samenwerking aan een film – het zou bijna twee decennia duren voordat ze Memoria zouden maken. Ondertussen vonden Swinton en Weerasethakul elkaar in hun gedeelde interesse voor vergankelijkheid, dromen en slaap, verhalen over geesten, het achtervolgd worden door fantomen en sciencefiction. Beiden zien cinema en de nacht als donkere ruimtes vol mogelijkheden. Weerasethakul is een meester in de manier waarop hij omgaat met tijd, ritme en snelheid.
Ook zijn vakmanschap in het vormgeven van licht en ruimte binnen het kader is ongeëvenaard. Voor zijn nieuwe werk Phantoms bezocht hij Swinton in haar familiehuis in Schotland. Hij maakte daar een meditatieve, droomachtige film die de aanwezigheid van geesten en voorouders voelbaar maakt, en het heden zoekt in de weerklank van het verleden. Een bezwering. Een verschijning, een ontmoeting, een transformatie.
Phantoms (Apichatpong Weerasethakul, 2025)
16mm-film overgezet naar digitale drager, 9.24 minuten
dubbelkanaals gesynchroniseerde video-installatie, 5.1-geluid
Phantoms (Apichatpong Weerasethakul, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Phantoms (Apichatpong Weerasethakul, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Olivier Saillard
Olivier Saillard (Pontarlier, 1967) is een van de belangrijkste Franse modehistorici en curatoren en was hoofd Mode bij het Musée des Arts Décoratifs in Parijs. Saillard heeft tentoonstellingen samengesteld in het Musée de la Mode in Parijs en Marseille, het Musée Bordelle en het Victoria & Albert Museum in Londen. Saillard maakte in samenwerking met Tilda Swinton de live performance/kunsttentoonstelling The Impossible Wardrobe in Palais de Tokyo (2012), met stukken die werden gedragen door Marie Antoinette en Napoleon. Een jaar later creëerde hij live een kostuum voor Swinton in Eternity Dress (2013). Het daaropvolgende jaar improviseerde Swinton, elke avond, unieke relaties met kledingstukken die door het publiek waren meegebracht voor hun werk Cloakroom (2014). Hun meest filmische performance is Embodying Pasolini (2022-2025), waarin Swinton speelt met kostuums uit Pasolini’s films.
Olivier Saillard en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
A Biographical Wardrobe, 2025
De gevierde modehistoricus, curator en museumdirecteur Olivier Saillard staat bekend om de vooruitstrevende manier waarop hij mode presenteert. Zijn exposities bestaan niet uit zielloze mannequins maar uit minimalistische installaties die het levende lichaam oproepen. Tijdens performances brengt hij historische (kleding)stukken weer tot leven. Saillard en Swinton hebben samen meerdere van dergelijke performances ontwikkeld, waarbij Swinton fungeert als een levend ‘voetstuk’ voor de presentatie van de kledingstukken. Door haar tijdloze en genderfluïde voorkomen kan Swinton verschillende historische periodes uitbeelden en uiteenlopende personen en personages belichamen.
Dergelijke performances zijn onder meer The Impossible Wardrobe, met – onbruikbare – objecten uit de collectie van het Galliera-modemuseum in Parijs, en Embodying Pasolini, waarin zij middels de kostuums personages uit het oeuvre van Pasolini oproept. In deze nieuwe installatie A Biographical Wardrobe, met bijbehorende performance, vertellen Saillard en Swinton samen het verhaal van Swintons persoonlijke garderobe, bestaande uit kledingstukken gedragen door haar voorouders en talloze kostuums en kleding die zij heeft gedragen in films, in het publieke domein en – is blijft dragen – in haar privéleven.
A Biographical Wardrobe (Olivier Saillard, 2025)
installatie
courtesy Olivier Saillard en Tilda Swinton
productieteam performance: Gaël Mamine, Aymar Crosnier, Zoé Guédard, Guy Chassaing
Monitor:
compilatie van de live performance A Biographical Wardrobe in Eye Filmmuseum (26 – 30 september 2025)
15 minuten
film: Dammes Kieft en team
A Biographical Wardrobe (Olivier Saillard, 2025) (© Studio Hans Wilschut)
Jim Jarmusch
De Amerikaanse onafhankelijke regisseur Jim Jarmusch (Akron, 1953) maakte samen met Tilda Swinton Broken Flowers (2005), The Limits of Control (2009), Only Lovers Left Alive (2013) en The Dead Don’t Die (2019). Jarmusch de regisseur en Jarmusch de muzikant werken op dezelfde manier: als ware het een jamsessie met een band. Voor veel van zijn films maakte Jim Jarmusch zelf de filmmuziek. Jarmusch is een groot pleitbezorger van onafhankelijke cinema en regisseerde films als Stranger Than Paradise (1984), Down by Law (1986), Mystery Train (1989), Night on Earth (1991), Dead Man (1995), Ghost Dog: The Way of the Samurai (1999), Coffee and Cigarettes (2003), Broken Flowers (2005), Only Lovers
Left Alive (2013) en Paterson (2016).
In 2016 was zijn werk opgenomen in Eye’s tentoonstelling Robby Müller, Master of Light.
Jim Jarmusch en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
Zelda Winston, 2018/2025
Jim Jarmusch en Tilda Swinton ontmoetten elkaar backstage bij een Darkness-concert in Los Angeles in 2003. Tot nu toe hebben ze vier films samen gemaakt. Wat hen verbindt is de mix van vampiers, alledaagsheid, romantisch absurdisme en een vleugje donkere humor. Jarmusch is niet alleen regisseur, maar ook een geprezen muzikant: geluid en muziek zijn altijd een belangrijk onderdeel van zijn filmproducties. Hier, in een speciaal voor de tentoonstelling ontwikkelde installatie, is een tweekanaalsbewerking van The Dead Don’t Die (2018) te zien, waarin Tilda Swinton het excentrieke karakter Zelda Winston vertolkt. Het onopvallende provinciestadje Centerville vormt het decor voor een ontmoeting tussen aliens en zombies. Deze installatie wordt begeleid door een nieuwe soundtrack van Jarmusch’ band Sqürl.
Zelda Winston (Jim Jarmusch, 2018/2025)
video, geluid
courtesy Kill The Head Inc. & Focus Features
Zelda Winston (Jim Jarmusch, 2018/2025) (© Studio Hans Wilschut)
Zelda Winston (Jim Jarmusch, 2018/2025) (© Studio Hans Wilschut)
Tim Walker
Tim Walker (Guilford, 1970) is een Brits fotograaf, vooral bekend door zijn werk voor Vogue. Walker en Tilda Swinton hebben in de loop der jaren vele malen samengewerkt, waarbij ze hun wilde verbeeldingskracht hebben losgelaten op avantgardistische mode-editorials, vol alternatieve universums. De surrealistische beelden verschenen onder meer in het prestigieuze Amerikaans modetijdschrift W Magazine. Walkers kenmerkende stijl bestaat uit extravagante ensceneringen en romantische motieven.
Tim Walker en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
The Tree, 2023, 2025
Door de eeuwen heen hebben Tilda Swintons voorouders zich vaak laten vereeuwigen in portretten. Schilderijen, foto’s en tekeningen van hen sieren de muren van haar familiehuis. Als filmster en mode-icoon is Swinton zelf ook veelvuldig vastgelegd. In Tim Walker vond ze een fotograaf die haar voorliefde voor het mystieke en magische deelt. Zijn werk staat bekend om de surrealistische, poëtische en sprookjesachtige beeldtaal. Voor deze nieuwe serie besloten zij samen stukken uit de persoonlijke kledingcollectie van Swinton te gebruiken, ook te zien in Olivier Saillards presentatie A Biographical Wardrobe. Het gaat hier niet om een nieuwe collectie, maar om het belichamen en versmelten van Swintons hedendaagse archief met kledingstukken van haar familieleden en voorouders. Zo herinneren ze ons eraan dat we allemaal deel uitmaken van een lange lijn, een groter geheel, waarin we slechts tijdelijk gebruikmaken van de objecten en kledingstukken die we bezitten voordat we deze doorgeven aan toekomstige generaties – net zoals met de huizen en de aarde die we bewonen.
The Tree (Tim Walker, 2023/2025)
kleurenfotografie
courtesy Tim Walker
The Tree (Tim Walker, 2023/2025) (© Studio Hans Wilschut)
The Tree (Tim Walker, 2023/2025) (© Studio Hans Wilschut)
Pedro Almodóvar
Pedro Almodóvar (Calzada de Calatrava, 1949) wordt beschouwd als de meest succesvolle Spaanse filmmaker van zijn generatie. Swinton is al lang een toegewijd fan van Almodóvar, maar moest tot 2020 wachten voor hij besloot zijn eerste Engelstalige film te maken. Het werd The Human Voice, een adaptatie van Jean Cocteau’s monoloog La voix humaine, met Swinton in de hoofdrol, alleen, met een hond en een telefoon. Ook hun tweede film The Room Next Door vertelt ons een verhaal over hoe we kunnen omgaan met liefde, pijn en verlies. Almodóvar vierde met zijn onafhankelijke films ook de politieke en seksuele vrijheid voor de LGBTIQ-gemeenschap in Madrid die mogelijk werd na de dood van dictator Franco.
Pedro Almodóvar en Tilda Swinton ontwikkelen voortdurende projecten.
The Human Voice, 2020
Pedro Almodóvar en Tilda Swinton waarderen elkaars visies al lange tijd, maar samenwerken doen ze nog niet zo lang. Al tijdens haar werk met Derek Jarman in Prospect Cottage (Dungeness, VK) eind jaren 80, was Swinton zich bewust van hun Spaanse tegenhanger, Pedro Almodóvar. In Madrid ontwikkelde hij een queer beeldtaal die de wereld in de daaropvolgende veertig jaar onherroepelijk zou beïnvloeden. Ze voelden zich verwant lang voordat ze gingen samenwerken. Almodóvars eerste Engelstalige film The Human Voice (2020) is gebaseerd op het gelijknamige, minimalistisch toneelstuk van de Franse schrijver, dichter en regisseur Jean Cocteau waarin een vrouw een telefoongesprek voert met haar ex – eindigend in een letterlijke en figuurlijke ineenstorting.
The Human Voice (Pedro Almodóvar, 2020)
30 minuten, geluid
courtesy El Deseo en Cinéart
The Human Voice (Pedro Almodóvar, 2020) (© Studio Hans Wilschut)
The Human Voice (Pedro Almodóvar, 2020) (© Studio Hans Wilschut)
Sandro Kopp
Sandro Kopp (Heidelberg, 1978) is voornamelijk werkzaam in figuratieve schilderkunst en tekenkunst, bekend om intense oogportretten. Zijn werk werd getoond in tentoonstellingen bij Ebensperger in Berlijn, Lehmann Maupin in New York en het Palazzo Grimani Museum in Venetië. In 2022 organiseerde de Mannheimer Kunstverein een retrospectief van zijn werk. Zijn uitgebreide portretten van ogen leggen kwetsbaarheid, kracht en intensiteit vast, geschilderd naar het leven, vaak op kleine panelen, tijdens lange sessies in cafés, buiten of thuis bij familie.
Kopp was medeproducent en creature designer voor de film Okja (2017). Opgegroeid in Duitsland, emigreerde hij na zijn studie beeldende kunst en Engels in 2000 naar Wellington, Nieuw-Zeeland. Sinds 2005 woont hij in de Schotse Hooglanden, samen met zijn partner Tilda Swinton. Hij is de still-fotograaf voor veel van haar films.
Sandro Kopp en Tilda Swinton zetten hun gezamenlijke, voortdurende levensweg voort.
A Bright Horizon, 2025
A Bright Horizon is de grootste van Sandro Kopps lopende serie van honderden oogportretten. Deze zijn geschilderd naar het leven, als dagboekachtige weergaven van ontmoetingen met vrienden en familie over de hele wereld. Dit schilderij is gebaseerd op zes sessies gedurende tien jaar – een samensmelting van tijd en plaats. De iris weerspiegelt het eiland Jura, een onbewoond Schots landschap en het uitzicht waar Kopp en Swinton de afgelopen twintig jaar tijdens tientallen vakanties samen op hebben uitgekeken.
A Bright Horizon (Sandro Kopp, 2025)
olie op linnen
privécollectie
Tilda Swinton photographed by Sandro Kopp (© Sandro Kopp)
Films, Talks, Conversations & Other Events
Naast het filmprogramma biedt Eye context bij Swintons leven en werk in de vorm van Conversations en Specials. Swinton gaat onder meer in gesprek met de verschillende makers uit de tentoonstelling over hun gezamenlijke creatieve proces.
In de filmzalen is gedurende de looptijd van de tentoonstelling een uitgebreid filmprogramma van meer dan veertig titels te zien dat de rijkdom van Swintons veelzijdige oeuvre belicht. Van underground en cult tot familiefilms en sciencefiction – in wisselende gedaantes is Swinton steeds het magnetisch middelpunt. De films worden voorafgegaan door voorfilms die ze selecteerde uit de Eye-collectie en haar eigen oeuvre. Ook zoomt Eye in op twee regisseurs die een speciale betekenis voor Swinton hebben: Derek Jarman en Joanna Hogg.
Publicatie
Maak je bezoek compleet met de tentoonstellingscatalogus, een indrukwekkende visuele biografie en uniek oeuvre-overzicht van Swinton, uitgegeven door Rizzoli en Hannibal Books. Met bijdragen van schrijver Olivia Laing, MoMA-filmcurator Rajendra Roy en Swintons dierbare vrienden en artistieke partners uit de tentoonstelling.
De tentoonstelling is georganiseerd door Eye Filmmuseum in samenwerking met Tilda Swinton.
De tentoonstelling is ontwikkeld in coproductie met
De tentoonstelling is tot stand gekomen met de ondersteuning van
Hoofdsponsor Eye
