Eraserhead

David Lynch’ eerste speelfilm verdient met recht het predicaat cult. Henry Spencer, een ietwat trage, sloom ogende jongeman met een excentrieke bos haar wordt tot een huwelijk gedwongen wanneer hij zijn vriendin zwanger maakt. De kersverse familie huist in een afbraakpand, waar de nieuwgeborene een ware terreur uitoefent met zijn geschreeuw. Op een dag is Henry’s kersverse echtgenote het zat; ze laat de wat labiele Henry alleen achter met de monsterlijke baby.

De jonge vader ontfermt zich over de mutant en houdt stand in een postapocalyptische omgeving, begeleid door een nachtmerrieachtige soundtrack. Tussen de jonge vader en de mutant ontstaat een liefdevolle band.

Gruwel

David Lynchs eerste lange speelfilm, gemaakt over een – steeds onderbroken - draaiperiode van vijf jaar is een zwarthumoristische kijk op het familieleven. Bij uitbreng repten sommige filmcritici van "weerzinwekkende gruwel", anderen beschouwden Lynchs debuut als een surrealistische verkenning van ‘de verontrustende zaken die we meestal wegstoppen’. Zeker is dat Eraserhead een afdaling is in de krochten van de verbeelding, vooral door de droomachtige montage en de industriële soundtrack.

De film werd een vijftiental jaren geleden gerestaureerd door het Museum of Modern Art in New York. Bij het weerzien van zijn speelfilmdebuut was de sfinxachtige Lynch met geen stok te bewegen om tekst en uitleg te verschaffen, precies zoals in 1977.

Vertoning 35mm-kopie (Eye-collectie).